Dat ganze Freuhjohr öber harr he ehr all in de Ohr'n legen: „Mudder, nu bün ick doch acht. Mudder, Du hest doch seggt, wenn ick acht bün........." 
„Jo, jo, Herbi, dat hev ick woll seggt, man ick meen, dat is doch noch 'n beten freuh. Kiek mol, Unkel Robert brukt doch een, de em ok all wat helpen kann un de em nich ok noch Arbeid mokt. Du büst doch noch so'n Lütten. Teuf man noch 'n Johr, Herbi". 
„Och nee, Mudder,  seggt is seggt. Un ick bün öberhaupt nich mehr lütt, un ick kann Unkel Robert all fix helpen, - hett he sülben seggt !" 

Unkel Robert wör Anna ehr Broder, un för Herbi harr he so 'ne Ort „Glorienschien". All'ns, wat Unkel Robert sä oder moken dä, wör good un richdig. Anna meen twors jümmer, Robert is 'n „Windweih", - ober se heul doch 'n Barg von em. 

Robert harr sien eegen Schipp, - 'n Kümo. Dat wör'n ümboten Logger mit twee Mann Besatzung. Em güng dat good, un he wör mit sick un de Welt tofreden. Deerns harr he genog, man he wull bloß de heirod'n, de mit em op't Schipp wull, - un dat wull'n se aLL  nich. Ok dat „Tosnacken" vun sien Swester Anna harr nix bröcht. Robert lach' ehr bloß jümmer wat ut: „Gev Du mi man mien lütt'n Herbi mit an Bord. He kann uns „Mannslüdwirtschaft" fein beleben. Herbi is denn uns Lüttjung un mutt all de Schietarbeid'n mok'n." Dorbi lach he Herbi to un keek gliek dorno sien Swester groot an. 

Nu blev Anna bloß noch een Inwand: „Du hest Vadder noch nich frogt !" - Ober dormit harr se 'n open Dör inlop'n. 

Paul, Herbi sien Vadder, wör Breefdräger in Finkwarder, - un speel sünnobends to'n Danz op mit sien Trumpeet. He harr op Herbi sien Frogen mit een Oog plinkert: „Mienwegen, wenn Mudder jo seggt." - - - Dat wör sien Oort vun Diplomatie. 

Dormit wör de Sook afmokt. Anna wör öberstimmt. Un as son richdige Mudder füng se nu ok gliek an, intopacken, - Utrüstung för 'n lütte Weltreis' ! 

An een' scheun' Sünndagnommedag - Robert harr all sünnobends Schüttgood in Hamborger Hoben opnomm' - tuckern se los: Robert, de Schipper, Willem, de Bootsmann, Rudi, de Jung un Herbi, de Lüttjung, - nich to vergeten Hinni, de Hund. 

De Elv wör glatt as 'n Spegel, un all de Hüs vun Blanknees lüchten witt un rot in de Sünn. 

Herbi stünn bi sien Schipper an't Ruer un wör de glücklichste Jung ünnern Heben. Twüschen de beiden seet Hinni. Her harr 'n langhooriges Fell un weeke hangende Oohr'n, de in'n Fohrtwind jümmer so'n beeten flattern dän. 

„Hinni hett 'n Barg to segg'n hier an Bord", sä Unkel Robert,  „ick frog em jümmer, wenn ick wat moken will. Wenn he mi ankickt un den Kopp scheef höllt, denn so heet dat  „jo, mook man", wenn he fiept oder bellt, denn heet dat „nee, lot man no".  Paß mol op: „Hinni, wöllt wi vunobend Brotkantüffeln un Spegeleier eeten  ?" De Hund heul den Kopp scheef un lick sick mit sien lütt rode Tung in de Neeslöcker. Dormit wör dat afmokt. 
Un Herbi harrn de  Brotkantüffeln veel beter smeckt as bi sien Mudder to Huus. 

Se wör'n noch kort vör't Düsterwarden dör de Slüs in'n Kaiser-Willem-Kanol lopen un lägen nu öber Nacht in de erste Wiek achter de Pöhl. 

In de Kajüt' vun 'n Koptein sleep'n se nu to drütt: Unkel Robert, Herbi un to Feut'n   Hinni, - de op't luut'st snarken dä. 

An annern Morgen güng dat Alldagsleben op't Schipp sien Gang. De Lots wör an Bord klattert, un Hinni harr em ersmol fürchterlich anblafft. Ober de Mann in dat scheune blaue Tüch strook ers den Hund un denn Herbi öbern Kopp, un all'ns wör in de Reeg. 

So ganz bilütt'n kreeg Herbi ok 'n beeten Arbeid todeelt, - ersmol vun Rudi, den Jung', dat woto de keen Lust harr: Opwaschen, Kombüs' utfegen un Kantüffeln schell'n. Bit Unkel Robert 'n Machtword spreeken dä: „Rudi, so geiht dat nich, - wi beiden annern brukt Herbi ok as Hülpsmann !"  Un Herbi wär so stolt un fliedig. - - De ool Willem meen: „Jä, Herbi, - so is dat Leben op See. Müßt Di jeden Dag Dien Schöttel Eeten verdeen. Hinni is de Eenzigst, de dat mit Slopen un Bell'n afmoken kann." - Bell'n dä Hinni jümmer, wenn jüm ' Schipp in de Meut käm. Nu se denn Kanol un ok de Kieler Bucht achter sick harr'n, wör dat mit de Scheep weniger word'n. De Oostsee wör tämlich ruhig, un so kunn Herbi sick langsom an den Seegang geweun'. 

In Rostock kregen se 'n Lodung för'n Hoben an de schwedische Küst. Unkel Robert wör öberall good bekannt un kreg ok jümmer gliek 'n Anschlußlodung. So güng dat denn vun Schweden no Elbing in de  Weichselmündung un denn   ers wedder no Rostock trüch. Eenerwegens so twüschen Schweden un Oostpreußen harr Unkel Robert eenmol frogt: „Wo lang duert eegentlich Dien Schoolferien, Herbi ?" - „Och, de duert lang, Unkel Robert." - - Un denn harr'n se dat beid wedder vergeten. 

Se harr'n in Rostock jüst fastmokt , as de Hobenmeister anloop'n käm: 
„Robert, hest Du 'n lütt'n Jung an Bord ?  Sien Öllern hebt anropen, de Schoolferien sünd all siet eene Week vörbi  !" - - - Dor stünn dor 'n   lütt'n Jung in  Arbeidstüch, bruun brennt mit meist witte Hoor, vun de Sünn bleekt, un meuk 'n Gesicht, as wenn he 'n Fellfull kriegen schull. De Hund stünn bi em un lick an de Hand. 

All'ns wör vörbi, - un Herbi harr heemlich all dacht: „Viellicht hebt se mi jo vergeten , un ick kann bi Unkel Robert op't Schipp blieben". - - 

Nu güng all'ns Hals öber Kopp. Robert sett 'n groten Putt mit Woter op't Füer, schütt' Seepenpulver in 'ne Balje un stopp Herbi sien Tüch dor in. 

Wör all'ns noher 'n beeten gliekmäßig blau, - ober sauber.  'N annern morgen wör all'ns dreug, Robert harr all Isenbohnfohrkorten för Herbi un för sick köfft, un obends stünn' de beiden an'n Audiek vör de Dör. - - - 

Anna un Paul hebbt nich schimpt. Anna hett bloß eern Broder groot ankeeken: „Un Du büst doch 'n  „Windweih !" - - - 

No de Stadt Rostock, wo Lütt-Herbi nu all tweemol wesen wör, schull de groot Herbert noch oftmols hinkomm', - de Stadt harr em dat andohn ! 
   . . . . . .un nich bloß de Stadt,  -  ober dat is 'n  ganz anner´ Geschicht.