Peter wär egenlich jo 'n ganz öllichen Kerl.  He seeg eben ut, wär grod wussen un harrn ´n klorn Verstand.  As em de lütte Pummel ut'n Personolbüro nülichs no sien Öller frogen dä, sä he, dat he half no de söbenzig hen is.  He wüss nich so recht, worüm se em dat frogt harr. Se harr jo bloß in ehrn Papierkrom kieken brukt. Se wär as Mäken all ´n beten wat öller un för Peter stünn bi Famlienstand jümmers noch ledig.  Ober se wär ok nich een von de Deerns, wo sick Peter vörstell'n kunn, dat de nu dat grote Glück wär. - 
Dat wär nu Sünnobendmorgen un he leeg noch in de Puch. Klock twee müss he eenerwegens to ´n Tennisspeelen un gegen Obend käm siene Fründin Gudrun. Dat güng meist jedes Wochenend so mit de beiden. Man dröpt sick mit Frünn, flaneert dörch Lokalitäten un kummt eenerwegens op ´n Party   half duun an frömme Lüd.  Dat dummerhaftige Gesabbel, de dröhnige Musik un jümmer Jöök dreev de beiden den no Peter sien Appaddemang in de Betten.  Nich dat dat in'n Bett mit Gudrun nich klappen dä, - nee - ober sien Droom von ´n Froo so as richdigen Mitmenschen, dat wär se woll doch nich. 
Buten wär de Luft man ruselig. He harr sick de Zeitung rinholt un keek nu eersmol de Speele von de Bundesliga von ´n Freedagobend an.  Öber de Politik blöder he weg. Dormit harr he nix in'n Sinn. - Ober allns wat mit Geld un Hannel un Wannel to doon harr, les he genau dörch;  denn dorvon müss he allns weten. Dat wär sien däglich Broot, dormit verdeen he sien Geld. - 
In ´n Morgenmantel seet he in de Kök bi ´n Freustück. Den harr Gudrun em schenkt. Mit de langen Ärmel harr he all tweemol in de Marmelood stippt. Ob de anner Siet harr he mit den slarigen Ärmel bienoh dat Saftglas von 'n Disch kippt.  De blankbunten Reklamezeetels wärn em ut de Zeitung rutrutscht un hebbt sick öber den Kökenfootbodden verdeelt. Den Kaffee harr he ok to dünn opgooten. - He wär woll mit dat verkehrte Been ut dat Bett kommen un keek op de Klock. Viellicht klappt dat bi't tweete Mol jo beter, dach he - un güng wedder to Bett. - 
Utslopen harr he eegentlich, - un so käm he so'n beeten in't Dräumen. Em güng sien Leben dörch 'n Kopp. Klogen kunn he jo nich. Allns leep so recht un slecht. He verdeen sien Geld, he harr Frünn un siene Gudrun. He harr gode Kollegen in so ´ne Im- un Exportfirmo un ok woll Schangs, in sien Job mol 'n beeten vörantokommen. - 
Nu leeg he dor un grübel.- Wat dat nu woll all´ns sien sull in sien´ Leben? - Dat harr jo allns sien Spoß un sien Vergneugen. -  Ober wär ´t dat den, - dat Leben ? - 
Mol bi ´n Sport gewinn', - mol bi Termingeschäften för de Firma 'n dicken Fisch an Land trecken, -na jo, ok dat Rümjogen mit dat Auto harr wat, - ober sull dat denn allns sien  ? - Dor müss doch noch wat kom´n? - Un wat kunn dat woll sien  ? - dach he bi sick. Dor müss doch noch dat kom´n, wo de annern Glück to segg'n dän. Oder is dat man allns wiesen Wind un de Een seggt, dat is mien - un de Anner seggt - dütt is sien Glück, bloß üm sick wichdig to doon un sick optospeeln  ? - 
So'n beeten Unroh wär bi den Gedanken öber em kmommen ober ok wegen den dünnen Kaffee is he dorbi nochmol indröselt. - 
- Un denn leeg dor eenerwegens Dook öber Weiden un Wischen, - un de beweg sick wie de See bi 
Störm, -  man ganz langsom.  Un dat wär still, -  dodenstill. - 
- Dicke, ole Wicheln keeken mit jümmer Kroon boben ut den Dook rut. - 
Peter wüss, dat he dat dräumen dä, - un he leeg ganz still, - he wär neeschierig, wat dor nu woll von warden dä. - 
- Dat säh ut, as wenn de Kroon´n von de Wicheln op den Dook swömmt hebbt, - un se teugen sa- 
chen un lies an Peter vörbi. - 
- Nu käm eene Wichel op em to, - un as he genau hinkieken dä, säh düsse Kroon vun de Wichel ut 
as de Kopp vun 'n ole Froo mit'n Koppdook. - De Oogen keeken ganz minnachdig op Peter hen- 
dool, un denn sä dor sonne fisselige Stimm: „ Na,  Du büst woll nich tofreden  mit Di ? "- 
He wär verbaast. - Grod wär em jo noch dörch 'n Kopp gohn, wat em dat in sien Leben jo woll eenerwat an fehlen dä. -  Eenerwat, - so ´n Oort Hauptsook mit so'n richdigen Kick, - sowat harr he jo nich.  - Em fehl´  woll doch wat. - 
-  „Ick geev Di 'n Schangs." sä de oole Wichel mit dat Koppdook, „Ick will Di düsse Week dreemol 
  wat begegen loten, wat Dien Glück sien kann.  Anner Week üm de glieke Stünn´ bün ick wedder hier 
un denn könnt wi dat jo sehn, wat Du dat begrepen hest, wat ick Di an'n Weg stellt heff.  - 
-   Un wat Du den woll weeßt, wat Dien Glück is !" - 
Sachen sleug de Dook hoch - un all de Wicheln versackten mit een holles Geballer in de witte 
Wolk´. - 
De Wind harr den Sünnschirm op den Balkon ümkippt un Peter sprüng ut'n Bett. - 
Joggingantog, Tähnputzen un rut an de Luft. - Dat Lopen meuk em nix ut, so dat he sien Gedanken an sien´n Droom nospinnen kunn. Wat de ole Madam nu wedderkummt oder nich, - Peter, - wat is denn nu woll Dien Glück ? He wull sick dor op besinnen, man he käm to nix. - 
De Sünnobend un de Sünndag wär'n mit Gudrun un Tennis, - mit Halloo un Hopphei to 
Enn' gohn. - 
Sünndagobend bi't Tobettgohn käm em dat all noch mol wedder in'n Sinn. - 
Tüünkrom wär dat jo all'ns. - 
Un wat sien Glück sien sull, wüss jo so ´n ole Wichel mit ´n Koppdook ok nich. - 
He wull nu nich öber de ganze Week lüstern, wat em so bemött un wat dor von woll sien Glück is. - 
Mit Speukelkrom kunn em keeneen an de Bost. - 
Dat Meiste wat em den so von Mondag an begegen dä, wär as jümmers.  Man bloß dat, wat nich so wär, hett em stutzig mookt.  Wat he dat wull oder nich, jedesmol wenn dor wat wär, wat anners wär as sünsten,  dach he an de Olsch mit dat Koppdook. - 
Mondagobend reup Scholfründ Klaus an. Johrelang harrn se nix von ´n anner heurt.  Wat se nich mol ´n Beer drinken wulln.  Jo, - un dat wär den jo ook ganz vergneugt. Se snacken von ole Tieden un dorvon, wat se domols för Grappen in ´n Kopp harrn un wat ut jümmer Scholkollegen den so worden is. Un wat för Grappen harrn se hüüt ? -  Klaus harr dor ok noch wat, wo Peter woll mehr von kenn ´n dä.  Un den puhl he Peter sien Arfschaft von sien Großöllern uteneen.  Suure Wischen un Weiden wat mol Booland warden sull.  Man bloß dat Geld för twee Kusengs afftofinnen müß nu her.  Peter wüß op ´n Stutz dat wie un dat wat un dat dor wat to verseenen wär.  Bloß dat sick anbinnen, - an Klaus un an so ´ne Immobilie, - dat wull he sick nochmol öberleggen. - 
He speel gegen so ´n Hein Wichdig.  Dat wär man ´n Grootmul, ober Tennisspeelen kunn he so, dat Peter em wat affkieken kunn.  Nebenan op den Platz speelten veer Froons een vergneugtes Duppel. Dortwüschen op de Bank seet son lütten Jungen von dree, veer Johr.  He keek nich bi de Froonslüüd to nee, he keek stüttig no de Mannslüüd röber.  Un wenn so ´n Ball von de Mannslüüd no de Froonslüüd röberlopen is, suus he los as so ´n Störmwind un bröch den Ball no Peter. - 
„Bringen Sie bitte das Kind aus meinen Schlagbereichen."  Reup dat Grootmuul von de anner Siet. „Ihre Bälle returniere ich bevor sie den Kleinen erreichen." Se Peter, un den Jungen bedüh he, dat he ganz achter an ´n Tuun langgohn müß, - un striegel em dorbi  öbern Kopp.  Dor keek de Jung em groot an un güng wedder op sien Bank.  Bi den nöchsten Ball suus he noch iberiger los un bröch em Peter. - 
„Ich wollte mich entschuldigen, daß Lennhardt sie ständig beim Spiel gestört hat." Sä de junge Mudder noher in ´t Clubhus to Peter.  Se harr nu Pömps an un nich mehr de bräsigen Tennisschoh.  Dat fine Mäk-ap un de rische Oort wie se sick bewegen dä, dat gefüll Peter. 
Dat he noch nie ´n Balljungen hatt hett un dat de Erste nu gliecks so ´n lütten feinen Jung is,  sull so ´n beten mehr as bloß fründlich to Lennhardt sien´ Mudder sien.  He hett sick ut Peter sein Tennistasch ´n Peerd mookt un zuckel nu los. - 
„Lennie, - komm bitte sofort zurück ! - Entschuldigen Sie bitte, - und grüßen Sie Ihre Frau." -  Se sleug sick ehren Lennie öber de Schuller un güng los.  Lennie keek noch eenmol no Peter, - sien lütte Hand hett noch eenmol winkt - un de Oogen wären trurig. -  Dat is Peter gornich so recht wies worden, ober dat hier Gudrun för sien Fro gellen deit,  gäv em doch to denken. - 
Donnersdagmorgen in ´t Büro leg ´n Zeetel op sein Schrievdisch : „Einladung . .  13°° . . Hotel Inter . . Arbeitsessen mit Direktion und Gästen." 
Liesel wär dorboben Assistentin un eene von jümmer Yuppie - Fründinnen : 
„Peter, - dat weeßt Du nich ?  Hier piept dat alle Lünen von ´t Dack !  - Du hest een Dusel, - Du schass Berlin übernehmen, - ober man bloß wenn Du mi mitnimmst. " 
„Dor kann wat von warden, mien Deern, ober erst wenn Du Diene Scheedung von Bill Gates klor hest un dat Geld mitbringst,  denn hol´ick Di gewiss. -  Ober segg mol, leebe Liesel, - keen sünd de Gäst´?" 
„Twe Vörstänners ut Frankfoart. -  De wöllt Di op ´n  Tähn feuhlen. - Veel Glück, - Peter." - 
Obends reep de Vörsitter von sienen Sportverein an un frog Peter,  wat dat denn nu worden is mit Berlin un so.  Peter wär ersmol baff, - ober denn sä de Vörsitter, dat he ook mit de Lüüd to don hett.  Peter sull man hier blieben un in ´n Sportverein de Finanzen öbernehmen un dat nee´e Sportcenter boon. -  Peter wink ersmol aff.  Dat wär jo noch lang nich so wiet, - un bit dorhin leep jo noch veel Woter de Elv hendol. - 
Dat Wochenend wär as jümmers.  Peter harr Gudrun von Berlin nix vertellt. Dat harr den bloß wedder ´n Flapp´ geben un Frogeree öber ungelegte Eier. - 
Sünndagmorgen harrn se lang in de Puch legen un den hebbt se Freuhstück un Middag in eens hatt.  An ´n Nomiddag harrn se ´n Mix mit Charlotte un Eberhard.  Gudrun wär all ganz hiddellich.  För Peter wär dat mit de beiden mehr so ´n „Huch un Juch - Sport".  Se wärn so ´n beten öberspöönsch un Se näumten sick Charly un Beerli.  Jüm güng dat mehr üm dat Drinken un Danzen as üm dat Tennisspeelen. - Ober ook dat harr sienen Vorröbergang un Peter stünn alleen in sien Appardemang twüschen Afwaschgeschirr un ´n Hupen Wäsche to ´n Waschen.  Gudrun harr sogoor ehr Tennistüüg dorloten. In twee Stünn´n  harr Peter Klorschipp un denn seet he bi Enzo in sien Ristorante.  He harr een Smacht op een richdiges Eeten un wull sick ook ´n Lütten op de Lamp geeten , üm den ganzen Krom mit Berlin un Gudrun un Tennis to vergeeten. 
Un de Wichel - Olsch mit dat Koppdook is jo ook nich wedderkommen. Na jo, - dat wüss he jo all vörher. - 
Nu kämen noch Nachborslüüd bi em an ´n Disch.  De harrn woll ook wat Dooltospeulen un no de drütte Buddel dreugen Asti sull Peter mit op een´n Segeltörn mit een Russenscholschipp üm Kap Horn. Un eene Kusine harrn se ook för em. -  Mit twee Run´n Grappa hett sick Peter freeköfft un he leeg half tein all in sien Bett.  De twee Töller von Enzo siene Ravioli, mit de Antipasta vörweg un dat Tiramisu achteran - mit den Wien un den Köm - leegen em as so ´n Steen in ´n Buuk. He kunn nich in ´n Sloop kommen un wölter von eene Siet´no de annere. - 
Gudrun un Beerli hebbt Tango danzt un sick deep in de Oogen keeken - un von den Tresen in 
dat Tennishus is so ´n nogemookten Dook rünnerloopen - un jümmer heuger stegen - un de 
beiden hebbt man bloß noch mit ´n Kopp rutkeken. - 
Charly hett op den Barhocker seten. - Se harr de Been öbernannerslogen un ganz minnachdig 
op Peter hendolkeeken. Se harr nu dat Gesicht von de Wichel-Olsch mit dat Koppdook un 
harr ook  liekers de fisselige Stimm´von ehr un sä : 
„Sühst Du nu,  wat Du för ´n dösigen Pajass büst ?  Jedereen de Di bemött ward von Di dorno 
bekeeken, wat he Di bringt un wat dorvon to bruken is. - Nich eenmol kickst Du hoch un 
frögst Di, wat düsse Minsch grod no Di kommen deit. 
Kunn dat nich sien, wat dor een bi is, den dat weniger üm dat geiht womit he kummt, - un dat 
he  villich bloß kummt , wiel em dat üm Di geiht ? 
Kunn dor nich een´ bi sien, de bang is un Hülp söcht ? -  Een´, de ´n Fründ brukt ? - Een´,- de 
no  Leew seuken deit ? 
Solang´ Du un Dien Mackers sowat nich markt, Junge,  ward Ji nich klog un Ji ward ook nich 
wies wo dat lang geiht !" - 
Annern Morgen seet Peter in sien Auto. - Un in sien Kopp wär dat Gesicht von de Wichel-Olsch mit dat Koppdook. - Mit Speukelkrom wull he dat nu man nich mehr affdoon. - Ober snacken kunn he dooröber woll ook mit keeneen. 
Wenn so wat denn ünner de Lüüd käm, - kunn he sick Berlin un sowat ut ´n Kopp slogen. - 
Ober Nodenken kunn he doröber,  so ganz för sick. - 
Viellich wär dat jo ook all ´n nee´en Anfang. -