Helmut wär ´n Ballerbüdl.  Nich dat he unfründlich wär, - nee, ehr muffelig. Lachen un Singen wär nich sien Sook, - he wär  mehr so ´n  muligen Kerl. Dorbi wär he keen Slechten.  Nee - wenn een´ Hülp´ bruken dä,  kunn he op Helmut tellen.  He wär ok een plietschen Fummelbüdel.  He kreeg Autos wedder to ´n lopen, -  he kreg de Satelitenschöttel för alleKonols to ´n lopen - un he harr sien´n Grasmeier so ümboot, dat he dor in´n Harvst ok de geelen Blööd mit in ´n Sack kreeg. -  
Lehrt hett he keen Handwark oder sowat, nee, - he wär nu Schuppenviez in Hamborger Hoben.  Anfungen is he as Ewerfeuhrer bi sienen Vadder Erwin - un een Hamborger Ewerfeuhrer weet sick mit allens to helpen. - 
Sien Vadder hett in junge Johren noch in een von de Wohnungen twüschen Messbarg un Fischmarkt wohnt, de alle poor Johr bi Storm un Oplopenwoter fuullopen sünd.  In de döttiger Johren hebbt se  för düsse Lüüd in Willelmsborg  de „Hobensiedlung" boot.  Dat wären öber dreehunnert Duppelhüüs mit ´n Stück Land un ´n lütte Schüün.  Von hier kunnen de Lüüd mit ´n Fohrrad in ´n Hoben to jümmer Arbeit fohren. Domols - un ok woll noch hüt noch - wär dat de gröttste Siedlung in Düütschland. 
As Helmut in de sössdiger Johren dat Hus von sienen Vadder öbernomen hett, kunn he sick dat noch wat recht komodiger torecht moken. Dat Scheunste is hüt noch för em, wenn he fierobends, sünnobends un sünndoogs wat in sien lütte Warksteed musseln kann.  Düsse Warksteed liggt achtern in jümmern Goorn ünner twee hoge Pöppeln un dat is siene Welt. - 
Dat Musische von de beiden - dat is siene Irmgard.  In Musik- un Spreektheoter is se op ´n Kien.  Se kennt sick ut in Leeder un Gedichten,  kann ok so ´n beten op ´n Gitarr speelen un harr freuer ´n scheune Stimm´n to ´n Singen.  Irmgard is man lütt un fin, se hett ´n lütten Puckel un trekt dat eene Been so ´n beten no.  Dat hett se nobeholen,  wiel se as Kind mol ünnern Lieferwogen vun Bäcker Meyer kommen is.  Dat wär an de Haltestell vun de Strotenbohn in de Veringstroot an de Eck vun de Neehöberstroot, as se mit de Dreeundöttig no ehr Großmudder no ´n Greunen Diek wull. - 
Ansünsten is Helmut siene Irmgard de Goodheit in Person, - is jümmers vergneugt un hett ok de leichte Hand, de man woll för so een´n Ballerbüdl wie Helmut brukt.
„Sall ick Di dat geele Hemd nochmol öberplätten oder wullt Du dat Witte mit den bunten Slips antrecken ?"  reep se ut ´n Fenster.  No ´n Ogenblick fleug de Dör von de Warksteed op un he pulter los : „Ick reur mi grod Farv för de Gordensteul an, - un Du frogst mi, wat Du plätten sallst ? - Segg mol Fro Irmgard,  hest Du hüüt wiedernix in ´n Kopp ?"
„Doch,"- säh se „dat wi in ´n halbe Stünn los mööt,  - wi hebt hüt Theoterobend". --
Helmut gnurr sick wat in ´n Bort. He müß de Dosen för siene Farvmischung - Altweiß mit Seidenglanz - woll wedder to mooken.-
Dat mit de Theoter-Abonnemangs harr se all glieks no de Hochtied mit em op de Reeg bröcht. Wi so patentliche Lüüd sünd, de vör de Heirod sowat wie „Lebensplanung" mokt. De Kultur sull in jümmer Leben nich to kott kommen. - Hütigendogs harr se dat mit ehrn Helmut woll nich mehr trecht kregen. - 
Eenerlei, - se harrn nu solang´n se verheirod wärn twee Abbonnemangs in ´n Monot. - Eenmol den drütten Dingsdag in ´n Monot Parkett achte Reeg in ´t Schauspeelhus, un dat annere wär an ´n tweeten Freedag in de erste Reeg op den Balkon von dat Theoter an de Mundsborg.  Dor harrn se mit de Tied ok so ´n beten Anschluß funnen. Wenn dat Stück Halvtied harr, hebbt se mit de Lüüd vun de Abbonnemangs neben un achter sick, - in dat Foyjee öber dat Stück hertrocken. Se kennt´n sick nu all ´n poor Johr.  Männichmol güngen se ok no dat Stück mit söss un ok mol mit tein Lüüd noch op een Glas Wien in ´n Krog.  Dorbi kunn Helmut denn ganz vergneugt sien. 
Nülich harrn se wedder so ´n Stück hatt, wat keeneen müch. Achterher seten se mit jümmer Glas Wien in ´n Krog un dat güng hoch her.  Se harrn gnöört un quarkt - un ´n poor wull´n sogor dat Abbonnemang affbestellen.-   „Das machen Sie man,"  sä Helmut  „denn  kriegen wir hier ´mal andere Gesichter an diesen Tisch." -  Un in dat Lachen rundüm sä de anner : „Ja, Sie auch; - warum sollte Ihre Frau nich ´mal mit ´n netten Menschen hierher komm´n.?" - 
Irmgard wär ganz froh doröber, dat dütt nu meist Hochdütsche wärn. In  Hochdütsch wär ehr Helmut gornich so bullerich as sünsten.   Dor wüß he woll nich soveel Schimpweur. -
Und so sünd se denn meistendeels ganz vergneugt no Hus fohrt. -    
Wenn se ober ut dat Schauspeelhus kämen,  wär Helmut männigmol richdig fünsch.  „För so ´n Bleudsinn treck ick mi nu feines Tüüg an un fohr no Hamborg rin. - Wat düsse Senot sick woll sowat rutnehmen kann, för so een dösiges Getüter ward noch Geld bobenher geben !  Dor smiet´ de Politikers mit dat Geld rüm, as wenn dat jümmer eegen is ! "   
So schimp he, - bit se über de Elvbrüchen un wedder in Wilhelmsborg wären.  Denn snacken se doröber, wat jüm denn nu öberhaupt gefullen harr. -  ´Mol wär dat de Sprook,  ´mol de Theoterspeelers oder dat ganze rundrüm, -  ober ok  mol öber de Lüüd, de jüm dor bemött sünd.  Un se kunn´n lachen öber so een´n vogeligen Kunstfatzke, de vör jüm seten hett. De harr no so ´n dummerhaftiges Stück in dat Schau-speelhuus bi siene Klatscheree jümmer dorto gröhlt : „Äntzöckänt - äntzöckänt -!"  Un bi ´t Rutgohn säh he to sien´n Macker : „War der Kleine nicht süß ?" - „Allerliebst" säh de Macker.  Un Helmut säh bi ´t  Utstiegen för de Garosch: „Sühst Du, - mien Deern, so hebt wi düsse Ort Lüüd doch ok mol dropen. Kummt man jo ansünsten nich to." -
Un Irmgard sä : „Un wenn Du düssen Obend man bloß wedder in Diene Warksteed rumfummelt  harst, wärst Du doch sowat gornich wies worden.  Nu weeßt Du doch öber dat allns to snacken, - Helmut." - 
Un so is bi Irmgard un Helmut de Kultur nich to kott kommen. -