„Kannst Du Di nich op Dienen Gordenweg nichmol ölliches Licht gün´n,"   schimp Hermann - un lach dorbi. He wär mit'n Kopp an son Telgen von unsen Ahornboom loopen un dorbi wär siene Brill int Gras fulln. -
Hermann un Trudl wärn ole Frünn ut 'n Tied, as wi all kuum wat to Bieten harrn. Wi wärn domols Noberslüd, un wenn de een wat an Land trocken harr, kreeg de anner wat aff. In de Tied hebt wi afmokt, dat wenn dat eenerweg'ns wedder allns to käupen gift, holt wi dat no. Un wo wi domols ook mit anstött hebt, jümmers hett dat heeten :  „Na denn, - aber vom Feinsten!"-
Nu beseukt wi uns so'n poormol int Johr un günnt  uns 'n scheunes Obendbrot. Hüt gift dat bi uns franzeu'sche Fischsupp un achterher „ gegrillte Garnelen an flambierten Ananas".-
„Ick heff jo Glück hatt, dat de Brill heelbleben is, ans har ick ut de Supp jo gornich all dat rutsmecken kunnt, wat ick nu jo doch sehn kann". - 
„Wi sulln uns mol richdige Lampen an ´t Huus un op'n Weg anboon loten !" - Un denn güng dat öber uns' Knickeree her. - Ers sünd wi jo noch 'n beten gegenan gohn. „Du harst jo mit Diene groten Feut op dat Steenploster vun ´n Weg blieben kunnt, denn harst he ok keene Mackamenten mit uns´n Ahorn kregen." - 
De Snackeree güng vergneugt to.-  De Fisch harr'n all rieklich Wien ton Swömm'n achterher kregen, do käm Hermann mit den Vörslag, dat een „Bewegungsmelder" för dat Inschalten von dat Licht  ook wat för Hus un Hoff bringt. - Löppt jo ook veel Gesocks rüm op de Welt - un man kunn hütigen Doogs jo gornich vörsichdig ´noog sien. -
Dor hev ick mi dat all dacht, dat ick dor woll mol ran müss. Un richdig, - anner Week käm mien Fro dormit totüüg : „Du, - wat Hermann dor nüülich seggt hett, dat, - wenn een sick an uns Hus anslieken will un denn dat Licht angeiht, - dat kunn mi gefalln." - 
Ick heff dat ohnt, - dat dat so kommen müss,  wiel se all jümmer so'n beten bang wär. Ick heff dat denn ook toseggt, - wenn de Doog kötter ward. - So to'n Harvst harr ick denn den  Richdigen fun´n, un denn güng dat los. - 
In'n Sommer harrn wi noch 'n poor Doog hatt, dor wär dat hier so warm as in Majorka un op de Kanarn-Inseln.- Obens sitt wi meisttieds denn noch vör't Huus un kiekt to,  wenn de Sünn achter Ol-Land ünnergeiht, - un de Moon öber Veerlann opgeiht un sachen twüschen de Bäum dörchkickt. -
An so een Obend sünd wi em wies worden. - Dor russel wat ünner de Stickbeern un den Fleeder, - un wi beiden wärn an ´t Lüstern. - : „Du ick heff nüülich all mol so'n swatten Ködel op'n Weg funn, ick gläuv, - dor hett eenerwegens 'n Swinegel sien Nest."  Un richdig, -  wi wärn musenstill, un denn käm he an. -  He bleev för uns sitten, - heul siene lütte Swiensnäs in de Luft un snüffel, as wenn he uns rüken wull.- Denn seet he 'n Ogenblick still, sneuf noch 'n poormol minachtig dörch de Swienssnut - un pussel no 'n Knick to, wo woll sien Tohuus wär. -  Dat güng 'n poor Obends so. Denn hebbt wi em 'n lütte Schöttel Melk hinstellt. Dor hett he ober bloß an rumsnüffelt un nich vun drunken. Sien fiene Tung hett dat „Pasteurisierte"  woll rutsmeckt. - 'N  annern Obend hebt wi em 'n frisches Heunerei henleggt.- Ers hett he no uns keeken un uns 'n Ogenblick beluert.- Denn hett he ganz  leifig mit siene Snuut op dat eene Enn vun dat Ei 'n Lock rinmokt, - dat Ei rümdreiht, - un gegenöber noch 'n Lock rin mokt. 'N Ogenblick wär dat ganz still. Denn dreih he dat letzte Lock ganz no ünn' un heul dat Ei so ´n beten hoch. -  Dat duur  noch 'n Ogenblick - un wi hebbt uns nich reugt. - Uns lütt Swienegel sneuf noch tweemol, scheuf dat Ei von sick weg  un mussel sick wedder no sien Knick hen. De Eierschell wär ganz schier utlickt.- Sowat harrn wi beiden noch nich sehn un harrn ok nich vermod, dat 'n Swienegel sowat Sauberes noloten kunn. „Dat sull'n wi woll man noch 'n poormol moken mit dat Ei, denn blivt he an't Huus.  So'n Swienegel sall jo Glück bring'n, -." sä mien Fro.   He sitt dor woll noch eenerwegens in ´n  Knick, - un wi teuft op dat Glück, wat he uns bringt. - 
In Harvst meent mien Nohber öbern Tuun weg, dat wi dat woll tämlich dick hebbn mööt, wenn wi dor de ganze Nacht dat Licht in Goorn anhebbt. - Ick heff den Elektriker noch tweemol herbestellt.  He hett wat utwesselt un ne nee Schaltung inboot.  Nu sull dat all in Ordnung sien. - 
Een Obend wöllt wi no Bett un ick dreih dat Kiekschapp un dat Licht ut.  In'n Goorn geiht mien Licht an.  - Viellich doch 'n Inbreker ? - ´N groten Helden bün ick jüst nich, ober wenn ick vun binnen dorch de Schief kiek, kunn he mi jo kuum wat anhebb'n. -
Un denn seh ick mien nee´n Fründ - den Swienegel. -  He söch woll twüschen de Gordensteul no Eier. Ick bün denn rutgohn un heff ganz liesen un fründlich mit em snackt. - Ober he mook 'n krumm'n Puckel, rull sick in un zeig mi, dat he nix mit mi to doon hebben wull.
Dat Spillwark hett he 'n poormol mit uns dreben. Mien Froo hett ut de Stuv tokeken, wenn ick op em togüng un mit em snackt heff. An drütten Obend - wi harrn 'n poor Glas Wien drunken - hett he woll Vertroon to mi hatt. He hett sick nich mehr inrullt un mi toheurt. Dat Stubenfinster stünn op, un mien Froo hett toheurt, as ick mit em snackt heff, - un mien Swienegel seet vör mi in't Gras un sneuf mi an. 
„Wenn Du hier bi de Gordensteuhl no Eier söchst un mien Lichtgeld in de Heucht drieben deist, mußt Du mi ober ok Glück bring'n". - He nähm de lütte Swiensnäs hoch un denn heff ick ganz dütlich sehn, wi he mi  mit een Oog toplinkert hett. -
As ick dat mien Froo vertellt heff,  meen se, - dat ick woll toveel Wien drunken harr. -
Heemlich heff ick denn doch Lotto speelt. -  An'n nächsten Sünnobend harr ick würklich wat gewunn'n. - Dat wär man grod´ soveel  as ick ook insett´ harr,  ober he wär jo man ook bloß ´n lütten Swienegel. - 
Ick müß em woll mehr Eier to ´n Utsupen geben, dormit he grötter ward - un denn richdig Lotto speelen. -