Trinemudder - Großmudder Katharina, - wär all freuh Wittfroo.  Se harr an´n Honartsdieck ´n poor Morgen Land un boben an´n Dieck - ünner dree ole Eschenbäum - harr se ´n lütte Koot mit ´n Schüün för sick un ehr Kinner.  De öllste wär Marie, de wär all ut ´n Hus.  Se hett den Melkmann Hein Rubbert heirot´.  De beiden harrn an ´n Bohnhof in de Buddestroot ´n Melkgeschäft.  Hannes wär bi de Hapag in de Lehr´.-  Minna güng noch to School. - Gustav un Mando müssen jümmer Mudder helpen. Trinomudder hett twüschen den Honartsdiek un de Utwannerhallen op de Veddel Greuntüüg plannt. Tweemol in de Woch´ is se mit Nober Gehrkens no ´n Hoppenmarkt fohrt un hett ehr´n Krom dor verhökert.  Se wär fliedig un von Ansehn un hett ehr fief Kinner alleen grotmokt. 
Mando wär domols een smucke Deern, wär so rank un slank - un eben sösstein Johr old.  Se pass so gornich to den Klutnhacker, mit den se bi ehr Mudder de dreugen Hümpen op den fetten Maschbodden tweihaun müß.   Ehrs as se bi ´t Unkrut trecken tweemol ümfullen wär, kämen se  all´dor achter,  dat bi Mando wat Lütts ünnerwegns wär. - Se wär woll keen Minschnkind,  wat sien Glück twüschn Wöddeln un Reddich finn kunn,  woll ober ehrn Paul. -  Paul wär jümmer so´n beetn swattbröselig.  Dat käm von den Sott bi de Isenbohn, wo he as Lokfeuhrer in Schichtdeenst wär. - Ober he wär Beamter op Lebenstied un dormit woll god versorgt. - 
Nu harr sick dat woll so geheurt,  dat he bi Trinemudder üm ehr anholn dä. Ober so muffelig wie he wär,  sä he man bloß,  "Denn lot mi ehr man heiroden, denn häst Du eenen Freeter weniger an ´n Disch. " 
Trinemudder steek dat weg. Se hett em ehr Mando geben. - 
In de Schüün hett se twee Kommern un ´n lütte Köök trechtmoken loten.  Dor sünd de beiden denn ok  rintrocken.  He hett sien Mando in söben Johr veer Kinner mokt.  De har mien Großmudder nu meisttieds ook noch an ´n Disch.  Wenn Paul morgens Klock söss ut ´n Nachtdeenst käm, wär Trinemudder dorbi,  Kisten mit Spinot op Gehrkens sienen Wogen to loden.  Den harr se all nattgoten un sneden.  Gläuw man nich, dat he wat mit anfoten dä, - nä, he slurk an ehr vorbi - in sien Slopstuv - un snark bit in ´n hellen Middag. Dat wär allns noch vör den ersten Krieg. -
Paul is denn all mit veerdig Johr wegen Rheumatismus in Rente gohn.- "De geiht in Rente, dormit he Tied för sienen Speelkroom hett." - meen mien Mudder. - "Paul is dat swatte Schoop in uns Familie,  dorför müß man sick jo schomen " - sä see. " An ´n Dag slöpt he - un sien Swiegermutter rackert sick aff, üm sien Kinner satt to kriegen."  Se kunn ehren Swooger Paul nich op ´t Fell kieken, - un he ehr woll ook nich. 
As ick em so in de döttiger Johrn  dat erste  mol öber ´n Weg lopen bün, wär he mi gegenöber öllig wat tokneupt. Ober dat gäv sick so no un no.  Ick heff geern bi em seeten, un em bi sien´ "Speelkroom" tokeeken.  Denn bi Unkel Paul kunn man veel afkieken.  He kunn so teemlich allns, - allns wat man so as Jung mit twölf, döttein Johr ook geern mooken müch.  Paul kunn Autos un Klocken heelmoken, - he kunn Oilgemälden molen un he kunn Schoostern, - he kunn smeden - un he kunn sick sogor sülvst de Hoor snieden. - "´N Putzbüdel kann dat woll beter "sä he, ober de Tied dor to sitten, wär em to schood - un de Sabbelee dor much he ok nich. -
An Großmudder ehr Schüün hett he sick in de twindiger Johren so ´n lütten Anboo mookt. Dorför hett Paul nix köfft un nix klaut,- allens besorgt, - wie he mi vertellt hett.  Besorgen wär siene Währung, wo he den Kurs angeben dä. 
De lütte Anboo, - dat weer sien Warksteed, - un mol sien Smeed, - un mol sien Attalljee. -  Hier sleep he ook to Middag, - op de Hobelbank - ünnern Kopp ´n opwickelte Arbeitsschött - un öber de Oogen sien blaue Mütz. -
Dat Holt för sienen Anboo hett he sick mit ´n Handwogen vun de Peute an de Norderelv von een´n Wracker holt.  Dat weer een, de ole Scheepen utslacht un affwrackt. De Wracker kreeg dorför so ´n lütt Oilbild - nichmol mit Rohmen. Dat Bild wär em nich so glückt, sä he. - De Perspektiven stimmten nich. Ober dorvon weet  jo so n Wracker nix, meen he. -  För twee Sohlen un Gummihacken ünner de Sünndagsschoo von den Kreuger Wilhelm Eddelbüttel hier an ´n Honartsdieck kreeg he von den twee verruste Isenfinster. Dor an hett he mi zeigt, wie man Glas snieden un inkitten kann.  -  För een oles, ober noch recht goodes Döörslott hett he eenen Isenbohner de Hoor sneeden. "Dat hett de klaut," - sä he to mi, un he wüß woll, wie Isenbohners an sowat kommt. -  För de Steen, för den Zement un för de Farv hett he mit finen Kupperdroht för eenen Buurn ´n Lichtmaschinenanker nee wickelt.  Dor kunn de Trecker   wedder anspringen. -
Sien scheunsten Speelkrom ober wärn ne´e Obenschirms. De stell man freuher vör ´n Stubenoben, dormit de Kinner un de Olen nich to Schoden kommen sull´n, wenn richdig inkachelt warden müss´.  Ober ook, dormit man den swatten Oben nich so för ´t Oog hatt hett.  Paul sien Obenschirms stünnen hoch in Kurs. -  Ick heff sülvst tohört,  wie he mit een Molermeister affmookt hett,  dat de för twee Obenschirms dat ganze Weeswark von Trinomudder  - mit Mando ehr Kommern - un Döörn un Fenster, - anmolen müß.  So ´n Hannel kreeg Paul ook trecht. -
Dorför müss he smeden, un ick müß den Blosbalg trecken.  De Obenschirms wärn blickerne Parawangs mit sülberne Rosen rundüm. - De Blööd von de Rosen harr he op sienen lütten Amboß so fien hinpingelt, dat du dor de Odern von dat Blöderwark noch an sehn kunnst, wenn de Sülberbronce dreug weer. -  Dat Blick mit de Isenfeut hett Paul mit Herdlack swattblank anstreeken.  Un denn ok noch mit fiene Farben ringelnde Rosen röbermolt. -  Dormit düsse Farben bi de Warms an den Oben keen Bloosen kregen,  dröff dor keen Fett in wesen, - sä he,  ans schüümt dat so op, as wenn du Brootkartüffeln mit Magarine brooden wullt.  
Ober för een Oilbild op Linnen - sä he,  gehört düchdig Fett in de Farv, dormit dat nich spreud un blöderig ward.  Am besten is, Lienoil mit Ossentalg opkooken, - un wenn dat för Lüüd is, de man mol wedder besöcht, - sä he, - denn is Hirschtalg beter,  dat rüükt denn nich so talgig in de Wohnstuuv. - 
In de föfftiger Johren kunn Paul nich mehr smeeden, ober molen kunn he noch. - 
Ick weer lange Tied nich bi em wesen - un he gnadder mi an :
"Na, - leevst Du ook noch, - Du Sleef. - Un wie leevst Du - un wovon ?"- 
" Jo  jo,- dat geiht so, Unkel Paul. - Ick besorg hier un dor wat för Lüüd, de dat Hier un dat Door nich finnen köönt." 
"Un wat för ´n Kurs hest Du dorbi ? " -  froogt he un knippt dorbi mit de Oogen as freuher, wenn he mit sien Lüüd schinscht hett. -   "Weeßt Du - " sä ick, " ick keup wat för `n Mark,-  un verkeup dat för ´n Doler,- un von de twee Perzent leev ick. "   Dor gnicker he wedder as freuher - un säh no ´n Tied:  " Weeßt Du wat, - denn kanns mi mol so ´n Fernsehkassen besorgen. An sowat kummst Du woll beter ran, as de lütte Höker hier op de Veddel." -  
Ick heff mi eers ´n Ogenblick unvermoodig stellt, - dat müß man bi Geschäften mit Paul.  Denn sä ick vörsichdig, dat ick dat woll op de Reeg kriegen kunn, ober dat dat allerhand Mackamenten för mi mookt.  Dor sä he nix to, - he knippt wedder bloß so ´n beten mit de Ogen. - Wi hebbt noch ´n beten von ole Tieden snackt, - un denn zeig´ ick em een Postkoort, wo Trinemudder ehr Koot mit de Schüün op wär, so as dat vör ´n ersten Krieg utsehn hett. - Allns is nu all lang afreten wegen de nee´n Strooten. -  " Hier kanns mi mol ´n Oilbild von moken "  sä ick. -   He güng mit de Kort an ´t Licht, - keek se sick genau an un sä no ´n Tied : " Wenn Du hier in veertein Doog mit ´n Fernsehkassen kümmst, kanns dat Bild mitnehmen." -
Mit de Perspektiven harr Paul dat jümmer noch nich so rut, ober wi hebt uns beide düchdig freit, as ick no veertein Dog bi em ut de Döör güng.  He harr mi ´n dicken Goldrohmen to dat Bild mokt. -
" Is dat nu mit Ossentalg oder mit Hirschtalg molt, - Unkel Paul ? " Freug ick em bi ´t Weggohn. -
" Dat warst Du noch rüken, - ick frog jo ook nich no Dien Perzente. " reep he mi noch no, - un lach. - 
Veel loter heff ick rutkregen, dat noch veer Lüüd dat sülbige Oilbild mit uns´ Großmudder ehr Hus von em kregen hebbt. Ober Unkel Paul sien´n  Kurs dorför, den heff ick nich to weeten kreegen. - Mien Bild hett nich talgig rooken. 
"Allns kann´s nich weeten - un all´ns kann´s nich können, - ober totroo´n, - totroo´n  muß Du Di allens, mien Jung !"  
Dat wär so ´n Snack von Unkel Paul. 
Un denn noch : "Autark muß Du sien, - mien Jung, - eers dat is de wohre Freeheit! - Alle annern Freeheiten sünd Tüünkroom !"  -
As Jung kunn ick mi dor noch nich so recht wat ut vernehmen. -  No Johren ers heff ick markt,  wie neudig sonne swatten Schoop doch sünd, - sünnerlich ok för lütte Jungn´s. -
Un hüüt seuk ick jümmers noch no so ´n  Lüüd - as mien´ Unkel Paul een wär, - ober de Oort 
Lüüd is woll utstorben.