„Dütt un dat schick´t sick nich",  un „dütt un dat geheurt sick so un so", - sowat kregen wi von uns´ Mudder mit op´n Weg,  wie se meen,  wat wi uns to benehmen harrn.  De Hochdütschen harrn dorför dormols woll segt - anständig, gebührlich oder geziemend. - 
Un denn gäv dat dor noch dat, wat een gornich dröff, - wo man gornich an denken dröff,  wat villicht nich rechtens wär un wo de Hochdütschen „unanständig" to segt, - een snaaksches Wort.  Bi uns Mudder het dat denn so heten :  „Dat givt dat nich!" -  Denn harrn wi dormit to leben, dat dor wat is, wat dat gornich geben deit. - 
In so ´n lütten Kinnerkopp givt dat jo soveel kruse Fleut un so wenig klore Gedanken.  Un nu käm dütt noch dorto.  Un dorbi snackt Vadder un Mudder soveel von Soken, de se uns nich verkloort hebt.  Dat ganze Geslüster von Kinnermoken un Kinnerkriegen, - un denn de Rümsnudelee, - un nachts de Larm un dat Rümramentern in jümmer Slopstuv. - 
Wenn ´n denn mol frogt het, het dat heten: „Dorför büst du woll noch ´n beten to lütt!"- 
„ Ober Mudder,  ick bün doch nu all twölf un de annern ...." 
„ Dat warst du all sülvst noch freu genog beleben, - mi is dat to schenant!" -  Dat wär nu wedder sowat, - ´n Wort - wo di to hus keeneen segt hett, wat dat denn nu bedüüt. 
Ok uns Scholmester keek an´n annern Morgen so ´n beten bedrüpst.  „Schenant"-, se he - un he se dat so ´n beten dwatsch, so wie de Englänner Germany segt, „schenant ist wohl ein Überbleibsel aus dem Französischen, welches sich mit unterschiedlicher Interpretation in den verschiedenen Sprachräumen überliefert hat.  Die Bedeutung im Plattdeutschen ist mir nicht gegenwärtig, da Südniedersachsen - meine Heimat - diesen Begriff nicht kennt." - 
`N poor Dog loter gäv dat Ferien.  Ick harr annern Krom in ´n Kopp.  Ick sull alleen mit de Isenbohn no Tante Erna un Unkel Rudolf  no Mekelborg.  Dat weur Vadder sien Kuseng un de weur Schoster in Wosmer, een lütt Dörp bi Ludwigslust.   Nebenbi wärn dor noch ´n poor Swien, dree Keuh un de dorto geheurnde lütte Buursteed. Dor wär nu Korn to meihn, Garben to bin´n un Hocken optostellen.  Dor wärn ok annere Kinner, ober de wärn ok all op ´n Felln un hebt holpen, dormit dat wat riep wär ok in de Schüün komm´n dä. 
    No ´n poor Dog hett Tante Erna mi anmarkt, dat mi woll wat fehlen dä. „De annern Kinner sünd obends jümmer in de Rögnitz to ´n Boden," sä se to mi un gäv mi een von ehr sülvstgewewten Handöker öbern Arm. 
„Dor achter an de Möhl vörn Wald is een lütte Slüüs, - door sünd se all." - 
As Bodebüx harr ick mine swatte Turnbüx mit de witten Striepens von uns´n Turn-Club ünnertrocken.  Dat weur all meist düster, as ick dat Kreihen un Krieschen von ´n Wald her heurt heff.  Achter ´n Busch heff ick mien Tüüch uttrocken un bün den ganz sachen op dat gode Dutzend Mekelbörger Dörpskinner losgohn. - 
Mein Gott, - de wär´n jo all nookt ! -  Un dor weurn jo all grote Deerns dorbi. - 
Ick wull sachen bidreihn un mi verdrücken, - dor harn se mi all sehn. - 
„He, - Hamborger, - nu lop man nich weg,  kolt is dat Woter hier, ober villicht ´n beten reiner as Diene Elv bi Hamborg." -  Nu weurn mi ok de annern wiesword´n. Se weurn wohrhaftig all nookt, - nich een harr Bodetüüg an. - 
 „Kiek mol,"-  reep een, - „wat he för ´n schneidige Büx anhätt, - mit Generolsbiesen!" - 
 „Mags de nich uttrecken ?" reep een. -  „Villich het he jo keen´n." meent een von de Annern. -   „Oder man bloß ´n Lütten."  kichel een von de Deerns. - 
Un bi all dat Juchen bün ick nich wiesworn, dat achter mi twee Deerns weurn - un mi mit een´n Ruffdi de Turnbüx op de Hacken trocken hebt. - Mi is dat Bloot heet dörch den Hals bit in de Hoor schoten. - Man god,  dat dat all schummerig wär. -  Dat Lachen harr woll keen En´n nommen. - 
Un denn se een von de groten Deerns :  „Süh an, - so lütt sünd de in Hamborg ok nich ! "- un güng wedder in ´t Woter. - 
„Lot em man ers in dütt Woter kommen, denn is dat nix anners as bi uns,"  reep een von de groten Jungs, - un denn teugen se mi mit Gejuch in dat kolde Woter von de Rögnitz. - 
An den annern Morgen bröch een von de groten Deerns ´n Stück tweies Peergeschirr no Unkel Rudolf to ´n  Flicken.  Nu seeg se veel öller ut.  De geelen, dicken Zöpp wärn nu opdreiht ünner `n witt Koppdook.  Ehr schiere Bost wär ünner so `n grote, stiebe Linnenbluus gornich to sehn un de dicken, strammen Been steeken ünner een langen, beierwanschen Ploten.  Ick  dach bi mi,  wat so `n Tüch doch `n Minschen verschanneln kann, - un güng op ´n Hoff an ´n Sood to ´n Woter holn.  Dor heur ick,  wie se to Tante Erna segt : 
„Tanten, - ´n lütten scheun´n Hamborger hebt ji hier,  - he is man bloß ´n beten schenant.  - Wat de dor in Hamborg woll all so sünd ? " 
No düsse Ferien hett dat noch ´n poor Johr duurt, wat mi een Froonsminsch wedder nookt sehn het,  ober dat sünd ganz annere Geschichen, - de schrift ´n nich op. -  Nich wat `n noch schenant wär, - nee, - wie harr Mudder dat segt, -  dat schickt sick eenfach nich - un geheurn deit sick dat ok nich. -