Gott´s ne, wat ´n Schietwedder.- man good, dat ick mien swatten Schirm vun´t Fundbüro wedderkregen hev. Swatt is jo ok nicht jedermanns Sok, dorüm is he woll ok afgeben worden. De Schirm  geheurt jo to mien Beerdigungskledosch, dat heet in´n Sommer un Harvst dat  swatte Kostüm un de lichte Hoot mit de düstergreune Fedder un in´n  Winter un Freuhjohr de swattmelierte Mantel un de Velourkapp´mit de Agraff´. Sünd all´ns eenmolige Utgoben wesen, - heuchstens mol ´n annere Fedder un ´n nee Agraff´. 
Jedereen kann mit sien Tied jo moken, wat he will. Ick för mien Deel go gern mit no Beerdigung, - egol wat ick den oder de „Entschlafenen" genau kennt hev oder man bloß wietlöfftig. 
Ick bruk ümmer so´n beten Leben üm mi, son beten ünner de Lüd komm´, allerhand Nees heurn, un de Hauptsok - öllich wat to kieken. 
Ick sett mi in de Kirch ok ümmer so, dat ick ´n goden Öberblick hev. Achtern in´t Schipp is dat nix, dor kanns jo nich das Tüch sehn, wat se anhebbt und ok nich, wat se för´n Gesicht mokt. Gott Loff un Dank kann ick jo noch wiet good kieken. Ick go ümmer so op de Siet ünner de Empore sitten, scheun wiet no vörn. Dat hett ´n poor ganz wichtige Grünn´: Erslichmol kann ick de Familje beter von vörn sehn un mi mien Riemels dorop moken, wat se ok echt truert, tweetens kann ick groff öberslogen, wat dat allns köst hett, drüttens kann ick de Sleufen vun de gröttsten Kränz lesen, - den Rest les´ ick denn bi´t Rutgohn. Bi dat  „stille Gebet" kanns jo  man grod les´n , wat op de Sleuf vun den Sargsmuck steiht.  Machs jo ok nich so lang stohn blieben, - wat schöllt de Lüüd denken. Jä, un veertens kann ick so dicht bi´n Altor un bi de Kanzel den Paster beter verstohn. 
Wat för´n scheunes Bild ok doch: De Sarg „Eiche hell" mit ´n Barg rode Rosen, acht hooge Vosen un acht Kandelobers ! - Ick weet all ganz genau, wie mien eegen Beerdigung mol utseh´n  schall, un dat schriev ick ok all´ns op. Man hett´n jo sien langjährige Erfohrung. - 
Ochott, uns Paster snackt jo all. - Bi de „Entschlafenen", de ick vun freuher her kenn´, mutt ick mi manchmol wunnern, wat de neugsten Angeheurigen em all#ns vertellt hebt. Dor kunn ick so manch´Deel dorto  bidregen, - ober .......öber den Sarg weg schallst Du keen Slechtigkeit denken, - do ick ok nich. 
„Unser Leben währet siebzig Jahre, und wenn´s hoch kommt, so sind´s achtzig Jahre, und wenn´s köstlich gewesen ist, so ist es Mühe und Arbeit gewesen; denn es fähret schnell dahin......." - 
Och Gott jo, uns´Paster. Hett dat ok nich licht. Schall man ümmer de richtigen Weur utseuken und vör all´n dat richtige Gesicht moken, - morgens bi de Beerdigung un nomeddogs bi de Hochtied, - is ok nich so eenfach. 
Acht Dräger - mein Gott, de peddt sick jo meist op de Hacken ! Mien Grootmudder hett ümmer seggt: de stebelten Koters. Nu hebbt se den Dreespitz affnohm un tellt bis fofftein. Wat dä dat woll utsehn, wenn se all nonanner den Hoot wedder opsett. 
Nu kummt de Ogenblick, bi den ick mi ´n beten tosom´nehm´mutt. Wenn de Sarg ut de Kirchendör geiht ward mi ümmer so´n beten natt üm de Oogen. - - Erfohrung un „Routine" hen un her, - man denkt`n jo doch ok mol an den eegen „letzten Gang". - - 
Mein Gott, wat dat noch regen´t !  Wenn dat Nomiddach wesen weur, denn har ick mi de Schreed an´t Graff verknepen un mi sülben ´n Stück Bodderkoken köft, - ober.....dat is jo nu gliek Middach, un so´n Tass frische Supp´ mit Klüten un ´n poor belegte Breud, - ..... ick go doch mit an´t Graff. - De Stoff vun miene Jack kann dat af, de treckt sick wedder hin, un ick hev jo ok mien ölleren Schoh an ........ Oh kiek, dor sünd jo ok  Lene un Minna, - - de jümmer swatt Tüch is ook all bannig affgriest. -