Ick heff jo keen´n hatt.  Ober mien Mackers in de School, de harrn alle neeslang wat von jümmern Großvadder, ´n Armbandklock, ´n Taschenmetz mit veer Klingen, ´n Fohrrad, - un all so wat. - Ick harr keen´ Schangs, op de Ort to wat to kommen. - 
Mien een Großvader sall op ´n Hamborger Warft bi den Boo von Kaiser Wilhelm sien Kriegsscheep to Schoden komm´n sien.  So hett mien Großmudder mi dat vertellt. - Een vun mien Kusengs hett mi vertellt, dat he besopen an ´n Boomwall in de Elv fulln un verdrunken is.- 
De anner Großvadder is in´n ersten Krieg in Frankriek inkuhlt word´n. Mien Mudder hett mol segt, dat wär dat beste, wat ehr Mudder passieren kunn. - Verstohn heff ick dat nich, - ick heff em jo nich kennt.  - 
Mien Vadder is in ´n tweeten Krieg eenerwegens in dat wiede Rußland bleeben. He hett mi man bloß tweemol dree Weeken sehn.  Ich kann mi dor op nich besinnen. Ick weet man bloß noch, wie Mudder een Paket utpackt hett.  Dor hebt se ehr dat schickt   wat noch in siene Taschen wär. Dat iserne Krüz hett se gegen de Wand smeeten, - un denn hett se fürchterlich weent. - 
So bün ick denn mit Mudder un Großmudder opwussen. -  Nich dat dat woll slechter wesen is, as wenn ick ok mit Mannslüüd opwussen wär. Nee, - dat gläuw ick nich. - De beiden hebbt sick alle Meuch geben, dormit ut mi ´n „öllichen Kerl" warden sull. - 
So recht weet ick hüt noch nich, wat se sick dor ünner ´n öllichen Kerl vörstellt hebt,. - Ober ´n Studeerten, - opmindst so ´n drönigen Oberbeamten, - oder sowat, - dat hebt se woll meent, - - un nu dütt. - 
Ick harr to geern wüßt, wat dat woll för ´n Slag Lüüd wesen is, - all miene Vaddern. Ick harr woll weeten mücht, wat woll ´n Großvadder to mi hol´n harr, wenn ick mi wat inhannelt harr.  Oder wat mien Vadder woll mokt harr,  wenn he dor achter kommen wär, dat ick  mit twölf all smeuken dä, - un mit mien Mackers all mol Köm un Beer drinken dä. -  Mit dat Bohnfohren ohnto betohlen un mit de Klaueree in dat Koophus wär ick woll ook bi em oplopen. - 
Wenn ick as Jung ´n Dickopp harr, - un partout nich an wat rantokriegen wär, hett Großmudder mi mit so trurige Ogen ankeeken un segt : 
„Mein Gott, - keen harr dat dacht, - dat de Oort von Dienen Großvadder as Arfdeel so dörchslogen is !" - 
Un denn mol mien Mudder. - Ick wär man grod söbentein Johr old, - dor wär se mol to een´n Wittfronsgeburtsdag inlod´t.  No ´n halbe Stünn wär se allwedder dor, wo dat ansünsten nich ünner dree, veer Stünn´n afgüng. - Ick weur grod an ´t boden, as se mi verkloren wull, dat se sick üm ´ne Woch verdohn het. - Se wär meist trüchors dörch de Waschkökendör op de Deel fulln. - Bi mi in ´t Woter seet nokt un flaßhorig de seute Pummel ut de tweete Etosch un snutel mit mi rüm. - 
Dat harr denn ok gau ´n End´. - 
Ick heff denn heurt, wi se bi Großmudder in de ehr Stuv´ lamenteert het, dat ick woll ganz un goor no de Oort vun mien´n Vadder kommen do. - 
Egentlich mutt ick man bloß afteuben, wat ick noch so beschicken do.  Denn war ick jo wies warden, wat för ´n Oort Lüüd se woll west sünd, - miene Vaddern.