De beiden wären so richdig groffknookte, stäbige Buurslüüd.  Jümmer Hoff leg wiet achtern Diek un ok wiet von de annern aff.  Mit hunnerttwindig Morgen eegenes Masch- un Geestland un noch mol hunnert Morgen Holt wär dat ´n recht stotsches Anwesen. Wie jümmer Vöröllern sünd se denn ok bi de Mischwirtschaft mit Veeh un Ackerboo un Greuntüg bleeben.  Dat harr no ´n Krieg noch veel Hand- un Spanndeensten brukt, wiel de dickköppigen Buern mit neemodische Maschinen noch nix in Sinn harn.  Mit veer faste Deensten kämen se trecht, wenn se Hülpslüüd för hille Tieden dorto kregen. - 
De veele Arbeit, - de Ümgang mit Deensten - un kum Noborschopp op de Döör hett de beiden so ´n beten sünnerlich warden loten. - 
Wenn de Wintersoot in de Eer wär, müss´ för alle Lüüd inköft warden. - Ober se hebbt ok an sick dacht. -   Dorför wär nu jo ok Tied. - Reuben un Kartüffeln wären in Dreugen, - dat Mastveeh wär von ´n Hof, - un de Inslachteree mit dat Pökeln un Wustmoken wär ok vörbi. - De Qualm von dat vulle Rookhus teug über den ganzen Hof.- 
Mit witten Kohl snieden un Fürholt sogen, - mit Fuddern un  Melken kämen de Deensten alleen torecht. - 
An so een Mondagmorgen is bi de Wittworen in dat Hamborger Koophus noch nich so veel los. - So sünd se Korl jo ok wies worden.  He stünn bi den Disch „Damenunter-wäsche" un wüss´ mit sien groten Han´n nich so recht wat antofangen.  Anfoten müch he de Fummels hier nich. - He wär hier woll richdig, ober doch ok wedder nich. -´N poor von de Bedeensten stünnen all tohop achter so ´n langen Kleederstänner un beluurn un belüstern em. - Se steeken de Köpp tohop un wärn an ´t kucheln. - Een von de Froons is denn so blangenbi an Korl vörbilopen un hett fleut : „Morgään, - kann ich helfen ?" - Korl glupsch ehr so ´n beten von de Siet an un hol ers ´n poormol Luft.  He wär dat jo nich wennt, dat em een frömmes Froonsminsch ansnackt. Un denn Hülp, - von de, - de wär jo man bloß ´n Handvull. - Dor wär jo nix an, - de säh jo ut as so ´n Schooldiern. -  „Was suchen sie denn, bester Mann?"- Dat wär jo nu all gornix för Korl, - bester Mann - dat harr jo noch nich mol Morio to em segt,  - nich in de ganzen döttig Johr, de se nu all verheirot wären.- Denn glupsch he ehr wedder an un grummel:  „´Ne Ünnerbüx !" - Un dorbi sneuf he dörch de Näs, so as wie sien groten Brunen bi ´t freten, wenn he dat Kaff von den Hobern prussen dä. - 
„Dann gehen Sie man ein Geschoß höher, - ganz am anderen Ende ist die Herrenabteilung !" - 
Korl bleev ober stur stohn un keek op de Ünnerbüxen vör em op den Disch. - 
De lütte Fro käm dicht no em ran, wat he dat woll nich verstohn harr : 
„Ein Geschoß höher . . . ." - 
Dor sä he liesen to ehr : „För Morio !" - 
„Ach, - für Ihre Gattin soll es was sein !" -  gröhlt nu de lütte zeegige Olsch so lut, dat ehr Kollegen achter den Kleederstänner, dat Glucksen kregen. -  Un nu käm se in Fohrt un leg Korl ersmol kunstsiedene Ünnerbüxen hin. -  He streek dor enmol sachen mit de Hand röber, dat de achter den Kleederstänner all wedder to heuren wären : „Nich warm genog, " sä he. - 
„Dann haben wir hier leicht angerauhte Ware. - Das ist ein Baumwoll - Parchem mit einem schmeichelnden Seidenfaden . . . ." - 
Sien´ Ogen hebt so ´n beten pliert bi den Siedenfoden, -  ober he sä : „Ok to kolt !" 
„Sehr viel wird auch diese Gesundheits - Flanell - Qualität gekauft, ein Woll - Baumwollgemisch,  pflegeleicht bis 60 Grad." - 
„So warm ward dat bi uns in ´n Stall jo nich mol in ´n heeten Sommer !" sä Korl. - 
Dor hett een von de achter den Kleederstänner vör lachen quiekt, dat Korl sick recht vefehrt hett. - 
Se wies em gau ´n poor Büxen, klapp se ut´nanner un sä : „Größe 46, -  in Blö, - in Zartrosa, - alles sehr feminin." - 
„So,-" - sä Korl,  „man bloß to lütt."- 
„Dann hab ich hier noch eine sehr einfühlsame Flanellqualität in 52." - 
„Grötter !" Sä Korl. - 
„Da wird die Auswahl allerdings etwas eingeengt. -  Noch ein Einzelstück in 56, - kochfestes Macco, - leicht gezwirnt . . ."  -  De Kleederstänner käm in ´t Wackeln un Korl wüß´ nich so recht,  wie dat hier nu to End kommen kunn. - 
„Ok to lütt ! -  - Se kennen jo mien Morio nich."- sä he.-   Un denn güng he weg. - 

Sien´  Morio wär twüschentiets twee Etogen höger bi de Affdeelung Putt un Pan´n. - 
Se wull ´n greuter´n Nachtputt keupen.  Korl un se müssen nachts nu all ´n poormol mehr hoch,  den wär de lütte Emalljeputt gau full. - Un den jümmers op Tüffeln in ´n Kohstall. - Annern Morgen stünnen den de Tüffeln mit Kohschiet för de Betten. -  Dat sull nu ´n End hebben. - 
Een Kommi zeig ehr Nachtpütt ut Porzellon, ut Emallje un ut Kupper. -  Ok Morio sä, to lütt, - grötter,  - un nee, de langt ok nich hin un nich her. - 
„Welche Inhaltsangaben können Sie mir den wohl machen ?" freug de Kommi. - 
Morio meuk ´n Ogenblick de Ogen to un keek em den grodherut an : „So ´n Stücker söben, acht Miegels mööt door woll ringohn." - 
Nu sus´ he los un käm mit ´n groten emailleerten Ammer anslepen - un wull ehr den andreihn. - 
Dor käm Morio ober in de Bries´un blaff den Kommi an : 
„Meenen se woll, - junge Mann, dat een Ditmarscher Burfroo as so ´n Köksch mit ´n Ammer in de Hand dörch Hamborg löpt ?" -  Batz dreih se sick op ehr stebigen Been üm,  jumpt de Trepp dol - un bemött´ ehrn Korl grot an ´n Utgang. - 
Obends half Negen steegen de beiden in Heide vör den Bohnhof op den Fedderwogen - un de Grootknecht Harm Hendriks sä  hüh . . . . . 
Se harrn sick an ´n Schalter op den Bohnhof för nächste Woch gau noch ´n  Tog no Neemünster nofrogt un opschreben. 
All´ beid´ hebt se meent, dat Hamborg  woll doch nich so ´n Utwohl hett - un  von de veelen Lüüd dor - nu all ´n beten leddigköfft is. -