Wenn se  meen´n dä, dat ick wat utfreten harr, -  un se dat ober alln´s nich so recht wies worn wär, denn sä Mudder to Vadder : „ De Jung ward grod nochmol so een wie Dien Broder Krischon, - so´n Gries´n." - 

Ick bün dor ers nich  recht achter komm´n, wat ´n „Gries´n" is, un woso grood Unkel Krischon so een sien sull. - 
„Un bi de Arbeid drinken deit he ook " - säh Mudder. - Ick harr dor noch nie wat von markt. 

„Vadder, wat is dat eegentlich, - ´n Gries´n ? " freug ick em.  „ Sühst Du, - dat is so, - wenn de Lüüd öber een´n seggt, dütt un dat sall he mookt heb´n - un keen een hätt dor wat von markt , denn - seggt de Lüüd - dat  he ´n Gries´n is."- 

Krischon Uhlmann wär  Püttjer - „Töpfermeister Christian Uhlmann " stünn an sien Schottsche Koor. - 
Von´n Meßbarg bit no´n Millerndoor meuk Krischon Kachelobends trecht. 

„Abbruch - Neubau - Reparaturen" - stünn in de Brandstwiet an sien lütt „Comptoir", - wie he dat neum´n dä.  Un achter dat Comptoir, - op´n Hoff harr he ´n lüütje Bood,  so´n Ort Schuur för all sien Krom.  Door gäv dat för mi as Jung allerhand to kiek´n - un ton rümklein.  Rode, greune, blaue un geele Kacheln - ok mit un ohne „ Simms un Rilljeff", wie Krischon-Unkel mi dat verklort hett. Denn stünn´n dor noch Schamottsteen un Büdels mit Schamott, Baljen mit ingeweekten Lehm, iserne Obendör´n, Klappdör´n mit Bloom´nmusters för de Röhr´n,  dickiserne Fürtrall´n,  Blickreur´n för Schossteens, un all´ns vull Sott, - un allns stünk no verbrenntes Holt, ober ook so´n bete´n no verbrennte Plünn´n.- 

Für mi weer Unkel Krischon ´n fliedig´n  Minsch´n,  vun morgens bit obends op de Been, un jümmer vergneugt. - Nich, dat ick em mol grölig lach´n heurt heff, - ne, - he harr jümmer so´n lütt´n Grientje in ´t Gesicht. 

Öbelnoom´n heff ick em mol dütt. - As ick so veer - fiev Johr old wes´n bün - hätt he mi mol frogt : 
„ Magst Du ook geern Lekritz ? "  „ Geerne,- Unkel Krischan." Un denn het he mi so´n lütt Stück wat Swattes in´n Mund steeken. --  „ Junge, - kanns Du ober wiet speen " se he un nähm sick noch ´n ooriges Stück ut so ´n lütt greune Blickschachtel. „Grimm und Triepels Kautaback" stünn door op.  De Noom geiht mi sied de Tied nich ut ´n Sinn. - 

Ick wär woll so in ´t letzte Schooljohr.  Dor käm ick op ´n Noomiddag in Unkel Krischon sien lütt Comptoir.  He stünn an so ´n Ort Schrievpult un har so ´n witte Koort mit ´n swatt´n Rand in de Finger un mook door mit so ´n isern Dings  in eene Eck ´n Lock rin.  Denn nähm he ´n Bleestik´n un reet dat Lock  no ´n Rand hin op. - 

„Wat mookst Du door denn, - Unkel Krischoon ?" - - „Dütt is mien Klark" sä he batz. -  Doch denn keek he mi von ün´n bit bob´n an un sä :  „ Du büst jo nu all groot, - denn will ick Di dat man mol verkloorn, - ober Dien Mudder dörfst Du dat nich vertelln, heurst Du ?"  „Nee, do ick nich, Unkel Krischon ! " 

„ Dat is so, "  sä he,  „ de isern´Obens ward jümmer billiger un jümmer mehr.  Dor sitt´de Lüüd denn vör, hebbt ´n heeten Buuk un ´n koolen Mors.  Bi ´n Kacheloben hest Du ober ´n warmen Buuk un ook ´n warmen Puckel.  Nu mutt ick jo tosehn, dat de Lüüd mien Kachelobens keupt.  Dorför mutt ick klarken. - De Hochdüütschen seggt dorto Werbung. - 
Nu go ick mit miene ol´n Kun´n, de dotbleb´n sünd, jümmers mit no Beerdigung. 
Wenn ick dorför jedesmol ´n Kranz keup´n dä - för ´n Doler oder Fief Mark, -  denn kann ick de Bood hier man dicht mok´n.  - Nu nehm ´ick hier so ´n Beileidskoort mit mienen Nomen un mok dor so ´n lütte tweie Eck rin.  Denn mussel ick dat Dings op de Beerdigung twüsch´n de annern Kränz´.  Denn süht dat so ut, as har ick ´n richdig´n Kranz schickt. -  Un de Verwandten meent denn, een´vun de tüffelig´n  Sargdrägers hebt bi dat Rümstopeln mit de Kränz´ de Koord mit de Feut vun mien´n Kranz affpett. -  Mennigmol krieg ick ook so ´n richdige Danksagung, ober dorüm is mi dat nich to doon. - Wenn ober de Kinner von Dod´n mol ´n Kachelob´n bruukt,  denn seggt se,  dat mutt Meister Uhlmann mok´n.  De wär bi uns´n Vadder sien Beerdigung mit´n Kranz, - un bi Großmudder ok all ! 
Sühst Du, mien Jung´,  so hatt is dat Geschäftslebe´n. - Nu weeßt Du Bescheed. "- - 

Ob Mudder dat woll wüß´? - beter woll nich.  Ober ick wüß nu wat  „ Klarken " wär, un wat alln´s to so ´n Geschäft as Handwarksmeister geheurt. - 

Tein Johr loter hebt wie mien´n Unkel Krischon ünner de Eer bröcht. - Ick heff nie wedder op een Beerdigung so veel Kränz´ seh´n, - groote un lütte, -  bunte un eenfache. -