De ol Hannes Meier wär doch all ´n beten wat klapprig. He wär achter mi een Trepp deeper stohn bleben,  heul sick an dat Gelänner fast un wär an ´t hachpachen. - Wi kämen ut sienen Keller.  Ick heff em sienen Schüttammer vull Kohlen un eenen Dräger Brikett ropdrogen.  He harr man bloß ´n poor Holtklobens un ´n beten Anmokerholt ünnern Arm. Dat meuk em woll all Last. - Villicht wär ick ober woll ook ´n beten to gau de Treppen roploopen. -
He harr bi us in ´n Hus in de tweete Etoosch ´n scheune tweeunhalf - Zimmerwohnung.  All de olen Isenbohner güng dat hier recht good.  De kunnen sick von jümmer Rente jo allerhand günnen.  Vadder säh männigmol, de hebbt sick an de Isenbohn den Mors so breetseeten, dat se se jümmer heuger schuben müssen, wiel dor de Steuhl breeder - un denn ober ook de Pangschionen grötter wären. -   
Ick müch düssen Hannes Meier nich sünnerlich.  He wär männichmol bannig gnatterig mit uns Jungs.  Wenn mol een mit ´n Football gegen de Husdöör ballert hett oder in ´t Treppenhus mol luut gröhlt hett, - denn käm he rut, un  wenn he eenen von uns footkregen hett, gäv dat ook mol eenen in ´n Nacken. -  
För dat Ropdrägen kreeg ick von em meistendeels ´n Groschen. Ober wenn he ´n Goden harr, wären dat ook mol twee Groschen.  "Ober keup Di man richtige Beuntjes un keen Lakritz,"- sä he denn - "Dat is blooß indicktes Ossenbloot mit Anis un Zucker. - Dat is nich good för de Tähnen, - un ook sünst nich !"   Ick heff denn frogt, - "Wieso - ook sünst nich, woför is dat denn noch nich good?" - Denn gnutter he sick wat in ´n Bort, wat sick so anheurt hett wie - "noch to lütt," un wie - "dat warst Du noch freuh genoog beleben."-
Mein Gott, - ick wär doch nu all döttein Johr. - Allns harr ick to leern´ un to begriepen. - Un dütt is nu genau wedder sowat, wie mit denn Selleriesolot. - Wenn no ´n Eten noch eenerwat an Resten in ´ne Schöttel wär, hett dat heeten, "Junge, - hau dat man noch weg, - dormit Du wat in de Knooken krigst". Blooß bi Selleriesolot sähen se dat nich.  Wenn ick den Rest ut de Schöttel eten wull,  käm Mudder resolut door twüschen, - reet mi de Schöttel weg - un sä - "Dat loot Vadder man uteten."-  Männigmol güng mi dat an ´n Disch so.  Ook bi Rettich, Zibbeln, fettes Hommelfleesch un bi allens wat mit veel Knufflook op ´n Disch käm.  "Dat loot man för Vadder," - hett dat denn heeten. -
Bi Hannes Meier käm eenmol de Woch sein´ Swiegerdochter.  Dat wär een snooksches Froonsminsch. - Se harr roode Hoor, wär good bi schick un harr jümmers ´n rot angemoltes Snutenwark, - so dat de Halfstarken sick jümmers den Hals no ehr verdreiht hebbt. Se meuk bi ehrn Swiegervadder de Wohnung sauber un hett ook för em wuschen. Inköfft un kookt hett se ook. - 
Wi Jungs hebbt dat denn ook all so ´n beten beluurt, wenn se door wär.  Ers ramenter se in de Wohnung rüm un hett dorbi mit dat Radio üm de Wett sungen.  Denn klapper se mit Putt un Pann un dat ganze Treppenhuus kunn mitheurn, wat bi Hannes Meier in de Wohnung los wär.  Se hett bi all de Arbeit jucht un kreiht, - un mol hett se ook ropen "Du sollst mich doch nich kneifen !" - No ´n twee, dree Stünn´ Tieds käm se mit ´n hochroden Kopp un tuselige Hoor ut de Wohnung,  drück ehrn Swiegervadder noch Een´n op de Back´ un reep, "Freedag komm ick wedder un kook Di wedder sowat. - Ober wat, dat ward noch nich verrod´!"  Se harr woll richdig Spoß dor an, den olen Mann jedesmol so ´n beten richdig op ´n Draff to bringen. - 
De Froonslüüd ut dütt Treppenhuus hebbt sick doröber jo nu dat Muul schüürt.  Ersmol wärn de Rothoorigen jo sowieso allns Hexen, un denn wat se för düssen Mann allens koken dä !  Dat geheur sick doch nich mit so ´n olen Mann. - Alle neeslang stünk dat Treppenhus no Knufflook, Zibbeln, fettes Hoomelfleesch  un sowat.  Dat kookt man doch för de eegen Mannslüüd. -  Un denn kicheln se - un wüssen dat genau, dat hier woll wat nich stimmen kunn. -
As ick mol von de School käm, wär dor ´n  Zeetel an uns Döör,  dat ick bi Hannes Meier wat eten sull. He harr Mudder dat anboden, wiel se länger arbeiden müss, - un sien Swiegerdochter em ´n beten rieklich bekookt harr. -
"Dat givt Eirish-Shuu," sä he, un ick wüß nich recht, wat dat op Platt so heeten dä oder he man bloß siene drütten Tähnen nich öllich anbackt harr. - He harr ´n groote Pann´ mit Irish Stew op ´n Gasherd un siene ganze Wohnung reuk no Knufflook.  "Lang man düchtig to. - Wi ward woll beide dorvon satt warden !" -
"Dat is een Gericht," vertell he, -"wat de Seelüüd erst kriegt, wenn de neuchste Hoben nich mehr wiet is."- 
"Worüm dat denn, Unkel Meier ?" He teug sienen Kopp so ´n beten in, as wenn he sick versabbelt harr.
"Wat weet ick," - sä he, - "dat is dor woll so Mood." - 
Veel loter bün ick denn öber de olen Griechen mit jümmer Aphrodite dor achter kommen.  Dat mit de "aphrodisierenden Ingredenzien in Hammelhoden, Schalen- und Krustentieren etc." gläuwt jo hüt doch veele Lüüd. - Mi höögt dat  jümmers, wenn se denn in de Nobel-Passogen an so ´n Stand stoht, - un sick de slatterigen Austern rinzapscht, - un dorto suren Schampanjer drinkt. Denn givt dat ook welk, de treckt sick "Tiefseegarneelen" mit Knufflook dörch de Tähnen.   Un dorbi kiekt se denn all so öberspöönsch, as wenn se seggen wöllt : "Kiek mol her, - wat sünd wi doch för Lüüd !" -
Un wenn door nu doch wat an sien sull, dat so ´n Eten so ansleit, deiht mi de ol Meier hüt noch so ´n beten leed.  Ober gläuben do ick dat liekers nich, dat Hannes Meier mit sien Swiegerdochter wat hatt hett.  -