He is wiet rümkomm´n in de Welt un hett sick jeden Wind üm de Nees weihn loten. Un he weet door nu veel von aff, - von Gott un de Welt. - 
De Minschen hett Hannes Harms sick indeelt in Gode un Slechte.  Ganz slecht wärn bi em Politikers un Preesters. Dat wärn ersmol Slüsohrn un Grappenmokers.  
„Dat mag dor jo ok Gode bi geben, " sä he, - „ man bloß - ick kenn´ keeneen."  
To de goden Minschen geheurn bi Hannes allemol de Kinner.  Un wenn dat dor Slechte bi geben sull - sä  he - denn hebt wi se ers dorto mokt. - 
So hebt sien Grotkinner den besten Großvadder vun de Welt. Ober mit jüm rümspeelen, - dat wär nix för Hannes.  He wär mehr för dat Praktische.  „Dat, wat in ´n Leben ok to bruken is,"  sä he.  „De söllt mi doch nich wedder to ´n Gör moken, ober se söllt Minschen warden, de sick to helpen weet. " 
Wenn een vun de lütten Jungens to Beseuk dor wären,  säh Hannes no ´n Tied : „Du kunnst mi mol eben ´n beten wat helpen, womit ick alleen nich klor kommen do." Un denn güng he mit de Jungs in ´n Keller in siene lütte Warksteed.  Door wär denn irgendwat to ´n fastholen, to ´n opstellen oder sowat. Ober denn kun´n se för sick wat boon, wat se wull´n. -  Dorbi zeig Hannes jüm denn dat Sogen un Schruben, dat Anteeken un Affsnieden,  dat Liemen un Sliepen . . . .   
Een´n Sünndagmorgen fummel Hannes op ´n Hoff an sien Auto rüm, dor käm de Ölst von sien´n Söhn von ´t Footballspeeln.  
„Opa wir haben 4 : 1 gewonnen.!" -  „Na Erdan, - denn hebt bi de annern woll ´n poor weniger mitspeelt,"  wull he den Jungen  för ´n Narren hebben, - ober Erdan kenn  sien Großvadder un wüss dormit ümtogohn. -
„Hier, - holl´ hier mol fast." Sä he to denn Jung - un dreih denn mit ´n Ringslötel un mit ´n Mulslötel een Kontermudder fast.  Dorbi verklor he den Jung, wo to dat god is. Dat wär een von sien Grotkinner de richdig neeschierig wär, -  neeschierig op allns wat dat för so Jungs von veertein Johr so Nee´s geben deit.-    
Düsse Jung wär von sien´n Söhn Klaus.  He heet Erdan no sien´n annern Großvadder.  De hett mit sien Familie twölf Johr in de Veringstroot mit Hannes Dör an Dör wohnt. De ol´ Erdan is vör Johren ut Anatolien hier herkommen.  Sien Dochter Filiz is hier op de Welt kommen.   Klaus un Filiz sünd tosomen opwussen, hebt sick ineenanner verkeeken un denn ok heirot´.   Se hebt nu all lang ´n Neeboowohnung in Kirchdörp. - 
Hannes Harms wär een von de Lüd in Wilhelmsborg, de wüssen wie dat denn so is.  De Öllern von sien Mudder sünd vör öber hunnert Johren ut Galizien no Hamborg kommen.  Sien Mudder hett em vertellt, wie de Wilhelmsborger mit de Butenlanners ümgohn sünd - un wie swoor se dat hatt hett,  as se den Murmann Willi Harms heirot´ hätt. - Jeden Quarkbüdel öber Butenlanners vertellt Hannes, dat siene Filiz de beste Swiegerdochter von de Welt is. -
As Hannes sien Auto nu trecht harr, sä he :  „Na Erdan, - wie slogt wi denn nu de twee Stünn´ bit Middag dot ?"  
Hannes harr Erdan mol tosegt, dat he em bi sienen Feuhrerschien woll helpen wull, wenn he denn dat Öller dorto harr.  
Dat mit all de Hebels un mit de Pedolen, - dat harr he em all lang bibröcht.  Ober nu wär jo all meist mol so ´n lütte Fohrstünn an  de Reeg  . . . . -
„Opa, - das passt doch heute gut mit der Zeit, wir können doch . . ."  „Dat mußt Du nu ersmol Dien Großmudder frogen, wat se von nu an de vullen Büdels von ALDI to Foot no Hus slepen will, wenn se mi den Feuhrerschien affnomen hebbt. - Un Dien Vadder un Mudder mööt wie woll ok ers frogen. - 
Ober stieg man ers mol in, wi könnt dat jo noholen, wenn  wi heel wedder hier sünd."- 
Hannes feuhr mit sien´n Erdan no Kattwyk. He verklor em, dat dütt de Wilhelmsborger Westküst is. „Kuum een Wilhelmsborger kennt dat hier, wiel hier jo ok keen Lüd wohnt."   He wies em den witten Sandstrand an de Süderelv un vertell em, dat op de anner Siet Olwarder ligt.  Dor hett de Stadt jo alle Hüs opköfft un affreten, wat se dor nee´e Hobens boon wöllt, ober se kommt dor noch nich so recht mit to Tüüg. Nu greunt un blöht dat dor wie dull, -  un de Vogels sünd gegen Obend so luut, dat een meen´n kunn, wat man dortwüschen sitten deit.   Un denn vertell Hannes sienen Erdan, dat he hier woll all männichmol sitten un dräumen deit.  Sünnerlich obends, - wenn de Sünn achter Finkwarder in de Elv sackt, - denn speegelt se sick in ´t Woter von dat Möhlenbarger Lock - un farvt denn Heben un de Luft öber Olwarder för een´n korte Tied mit alle Farben, de de Sünn so hett. -
Den Jungen hett dat meist de Sprook verslogen. Sowat hett he von sienen Großvadder noch nie heurt.  Un ok Hannes wunner sick, wat he sienen Erdan so in sick rinlüstern loten hett. Em wär dat binoh so ´n beten schaneerlich. - 
He heul batz an : „So, - nu fohr man mol de ganze Kattwyckstroot  alleen op un aff, ober nich wieder as de Kattwyckbrüch," - sä he - „all dat annere heff ick Di jo verkloort, - dat kanns Du jo !"   
Öberglücklich un ganz sachen, - wie he dat bi sienen Großvadder sehn hett - fohrt de Jung jo nu los.  As he dat drütte Mol bi sienen Großvadder ankümmt, fohrt achter em een Polizeiauto. - De harrn woll an düssen Sünndagmorgen nich so veel üm de Hand un hebbt eenerwegens achtern Busch seten un sachs ok no Olwarder röber lüstert.-
As de Jung anhölt,  mokt Hannes de Döör op un seggt scharp : „Röberrüschen - Er-dan !"  - Un denn set he sick gau achter dat Stüür.  -
Dat Polizeiauto hölt vör de beiden, - un twee fründliche Wachtmeisters frogt Hannes : „Sind sie der Fahrzeughalter ?" -  Un denn nümmt allns sienen Gang.  Se kiekt no TÜV un no ASU, -  un denn wöllt de Wachtmeisters noch denn Nomen vun den Fohrer weten. -  
„Dat bün ick." sä Hannes.  „Aber ich hab´doch gesehen wie dieser Jugendliche am Steuer saß."  säh de een Schandarm. - „Dat is keen Jugendlichen, dat is mien Grotkind,"  säh Hannes, - „un Kinner sünd nich strafmündig. - Se heb´n jo mien Adress. - De Nom´ vun düssen Jung kummt nich op ehr´n Zeetel,  mien Herr." Un den hett Hannes fründlich mit twee Finger an sien´n Mützenschirm tippt un is mit Erdan no Hus fohrt. -  „Ober dat Du nix dorvon in ´n Hus vertellst - un ok ansünsten narms, - heurst Du - Erdan ? " -  hett he noch seggt - un hett em mit een Oog toplinkert. -
No ´n Veddeljohr steiht Hannes vör Gericht. He hett allns togeben - un nix affstreden.- Ober de Verkehrsrichters wulln denn Jungen vör Gericht hebben, um em dat „Unrechtsbewußtsein" to vermiddeln,  sän se.
„Dat bruken Se nich", hätt Hannes segt.  „Seggen se mi man, wat dat hier köst. - Dat bün ick schüllig, - un dat will ick glieks hier an de Gerichtskass betohln. - 
Ober dat mit dat Unrechtsbewußtsein, - dat loten Se mi man moken.  Ick gläuv, - ick kann dat woll beter as Se. -  Un wenn de Nom´ von düssen Jungen hier ers in düsse Möhl´ is, kann dat mehr Schoden anrichen - as Goodes doon." -  
De in den swatten Kittel hebt ers noch ´n beten rümmuult un kloogsnackt, - ober Hannes hett nich affloten.  - 
Un denn hebt se em gohn loten.- 
Se hebt woll markt, - dat Hannes Harms jüm öber wär.-