Dat is nix Slechtes, wenn man dat hett.  Keen dat nich hett, wenn he wat utfreten hett, is meist ok ´n unrechten Minschen.  Ober ok dat is jümmer so ´n Sook un kummt dor op an, op keen Siet een steiht. -  Wenn man de is, mit den Undög un Schobernack dreben ward, is man fünsch.  Drifft man ober mit anner Lüd Spiejöök, kann dat ´n ganz vergneugte Sook sien - un dat gifft Lüd, de denkt sick gornix dorbi.  Annere hebt denn jüst dat slechte Geweten, sünnerlich wenn se denn noostens wies ward, wat se dor lospett´ hebt. - 
Is een ers öller, mokt ´n nix Unrechtes mehr. Denn is ´n dor woll mit dörch. Ober as Jungs un so in de Halfstarkentied ward doch so dütt un dat utfreten. Un ick kann mi dor op besinn´, dat ick so ´n beten in Angst leevt heff.  Ick wär jümmers bang´n, dat mi de Lüd footkriegt, bi de wi wat utfreten harn. - 
Ick heff dor woll ook von dräumt, dat mi eenerwegens de an ´n Krogen kriegt,  denn wi mehr Erdbeeren in sien´ Schrebergorden kaputtpett´ hebt, as wi em wegfreten harrn.  Wi kunn´ man beter lopen as he, ober de Kerl wär teemlich fünsch.  - 
Oder ick heff dräumt, dat mi de in de Meut löpt, de mi sehn hett, as ick  siene grote Lodenschiev insmeeten heff.  Ick heff achtern Busch seten un heurt, wi he den Gendarm vertellt het,  wat ick för ´n Tüch anharr.  Mien blaukariertes Hemd heff ick nich wedder antrocken, un Mudder heff ick anlogen, dat mi de Hut bi dat Hemd jümmer so jöök warden dä. - 
För de Lüüd, de an een´ Neeboo arbeid hebt,  heff ick mol in de Schoolferien jeden Morgen inköfft.  Bi den Kromer kreeg ick jümmers ´n Tüüt Bontjes, un wenn ick mit den Kalfakter affrekent heff, gäv dat ´n lütt Drinkgeld.  Ober een´ Morgen heff ick door ´n Fellfull kregen, wiel een segt hett,  he harr mi twintig Mark mitgeben, dorbi wär´n dat man blooß tein. -  Twee Froonslüd ut Mudder ehren Häkelbüdelklub hebt mi den ok sehn, wi ick op düsse Boostell een´n Sünnobend alle Woterhohns opdreiht heff.  Se hebt mi kennt ober nich anzeigt. - An de Angst,  de ick dor utstohn heff, kann ick mi hüt noch op besinn´,  as wenn dat güstern wär.  - In de Zeitung stünn, wat dat Woter dor ´n poor dusend Mark Schoden mokt hett.  - 
As wi ranwussen sünd, hebbt wi anner Undög mokt. Dat wär nu jo ober ok alln´s ´n beten wat anners.  Denn sünd wi dorför instohn un för den Schoden opkomm´n.  Ober Angst heff ick to nich hatt, - lange Tied sachens nich. -  Ober nu in ´t Öller kummt mi wedder sowat an.   Ick kann mi dat noch nich so recht verdeffenderen.  So ´n Ort slechtes Geweten öber de Undöög, de nich rutkommen sünd ?  Ick weet dat noch nich. - 
De meisten Lüd de mi noch wat anhangen kunn´, sünd woll all dot.  Un wat Unrecht is,  - wie dat in de Beuker steiht, - dat is woll all lang´ verjohrt. - Seggt de Affkoten. 

Ober ick stell mi nu vör, dat ick mit mien Enkelkinner in de S - Bohn sitt un de stille, fründliche Kerl, den ick dormols op een Sommerfest dree Tähnen ruthaut heff, sett sick bi uns hin - un kennt mi wedder. 

Dat wär vor Johren, - buten vör uns´n  Danzsool.  Ick harr mi in eene smucke Popp verkeeken un de hett mi wat vörweent, dat he ehr an de Bost striegelt hett un ehr Swienkrom an ´n Sinn west is. -  Noher hett de snöösche Zeeg mi seggt, dat he dat gornich wär, un se bloß mol sehn wull, wat ick em öber wär. 

Wat sull ick to den Mann nu seggen ? - Dat ick dormols dummerhaftig wär, - oder sull ick em dorför Geld anbeeden, dat he nu all meist föfftig Johr siene Tähnen in ´n Handsteen affwaschen müß ? 

Dat wär dat woll allens nich. -  Ick gläuv,  ick wüß nich,  wie ick mi schomen sull. - 

Mol käm bi mi ´n putziges Poor an de Döör, de mien Auto keupen wulln.  Ick wär to de Tied teemlich klamm, harr dat Auto insereert un de beiden kämen mi jüst to pass.  Ick wull woll recht 

hattliebig hökern, dormit ick een reellen Pries rutslogen kunn. -  Dat Auto wär een italjeensches Nobel-Ei, un wär hier un dor all so ´n beten dörch ´n Wind. -  Ick wull woll ehrlich öber alle Nücken Bescheed geben. -  Ehr dat losgüng, seet „Lili-Maus" all achter dat Stür un klapper ehrn „Bärli" mit de greun - versmeerten Ogen an :  „ Erdbeerrot, - Määk ap  Spiegel, - Ledersitze ! " - 
 
Bärli freug mi :  „ Fahrbereit ? " - un mit so ´n dickdoonschen Swung teug he sien Scheckbook rut. -  „ Dat Auto löpt god. " sä ick, ober so güng dat nu nich. - He sull man sien Auto hier stohn loten, mit mien Auto no eene Warksteed fohren un dat dörchschecken un schatten loten.  Un wenn he dat denn jümmer noch keupen wull, sull he man mit Borgeld wedderkommen. - 

Mit Schecks harr ick to de Tied nich so veel in Sinn,  wiel mien Geldhökers dor doch eersmol mien Debit mit glattmookt harrn. - 

No twee Stünn´ Tieds wären de beiden wedder door.  Bi dat wat se betohlt hebt, heff ick nich mehr hökern kunnt un de beiden sünd richdig vergneugt bi mi losfohrt. - 

An ´n annern Middag reup de Meister von mien Warksteed an un vertell mi, dat he mien oles Auto an den Hoken von sien Affsleepauto hett.  Ick kunn heurn, wie Lili-Maus neben em snuckt un weent hett. -  No fief Kilometers op de Autobohn wär´n se mit  Motor- un Getriebeschoden stohn bleben.  Se wulln em eersmol richdig utfohren, - un denn sull he in de Warksteed, harrn se em seggt.  - Un nu, - sä de Meister, köst´ dat woll mehr, as dat Auto wert is.  Woll ok noch mehr,  as de beiden bi mi betohlt hebt ? 

Dat Geld von den Autoverkoop harr ick glieks wegen „ fruchtlosem Verlauf  letzter Fristen " verdeelen müßt.   Dat hett mi domols so op de Been holpen, dat ick nie wedder so in de Kniep kommen bün.  Hüt weet ick nich, wat ick de beiden domols viellich den Deel von dat Geld torüchbetohlt harr, wat se bi mi öber den Tax-Kurs betohlt hebt. Ober ick harr jo nu nix mehr. - 

Nülich wärn wi in ´n Fischlokol to ´n Eten.  An ´n Nebendisch seet so ´n feine öllere Dom´ mit ehr groten Kinner. Dat lütt beten Griese in de Hoor stünn ehr god to Gesicht. Ober dat Greun von ehr Ogendeckels un de Stimm´ kämen mi eenerwegens bekannt vör.  Un se hätt ok männigmol so keken,  as kenn se mi.  Ober wenn ok, denn müss dat all lang´ her sien, - un mien Kopp wull sick ook keen Meuh geben, dat rut-to-finn´n. - 

Mien Schoolfründ Hermann un ick, wie hebt glieks no ´n Krieg ´n Lehrstell in een Speditschon funn´n.  Mit de D-Mark güng dat Geschäft ok richdig los.  Wi beiden müssen eenen Fohrmann ut Aarhus bedeen´n. Dat wär woll een´n von de unfründlichsten Danskes, de dat geben hett.   He het uns schekaneert un kujoneert wo he kunn, un wi hebt so männicheen Rüffel von uns´n Boos wegen düssen Kerl infungen. - 

So käm dat denn, wi dat komm´n müss. -  Mol is eene Fracht von em - lebennige Forellen för eene Fischtüchteree in Göttingen - op eene Heunerfarm achter Oldenburg ankomm´n. - Een  annermol is ´n Lastwogen vull Teakholt för een´n Discher in Münster bi de Fischtüchteree in Göttingen land´t. -  Wi brukten bloß ´n beten mit de Frachtpapier´n rümspeelen un denn leep dat so. - Wat hebt wi uns högt, wat wi an düsse Welt all dreihn kunn´n.  Dat is nu all öber veerdig Johr her. - 

Nülich wull ick ´n poor Dog utspann´n un Fischen.  So een Weltreisnmokler hett  mi ´n lütt Hus in Jütland vermiddelt. 
 
Wi de Tofall dat so will : De ole Mann, de mi dat Hus opsloten hett, wär mien Danske Fohrmann von domols.  -  He hett mien Angeltüg ankeken un wull mi an ´n annern Morgen affholen un mit mi angeln.  As ick obends inslopen wull, wüß ick nich, - wat he mi ok wedderkennt hett. -  He wär orig wat fründlicher as domols. -  Hett he sick bloß anstellt ? - Ick bün doröber inslopen. - 

Dat wär mien´n beste Fischerurlaub.   ´N poor Buddls Rum för Grog harr ick wegen de Johrstied mitbröcht. -   Ober dor heff ick nich veel von hat.  Mien Danske harr man ´ne dreuge Kehl,  un Hamborger Grog harr he ok nich jeden Dag. - Dorbi hett he mi ok vertellt, dat he freuer ´n poor mol in Hamborg wär. Un von sien Fohrgeschäft, wat nich so lopen is, - un dat he för siene Autos noch veel Geld kregen hett.  Arft het he ok noch,  un so het  he ´n poor Ferienhüs boon kunnt. - 

He wär mi bi de Angelee ´n fein´n Kamrod, un wi hebt veel Spoß hat. - Siene Fisch hett he mi ok noch schenkt un hett bi sick tu hus all de Fisch rein mokt,  Filets dorvon sneden un ok noch in sienen Froster smeten.  Ick sull dat man ok alln´s in mien Auto rinkriegen un mit no Hamborg nehmen. 

   „Nich das Du denks, was ich Dich das alles mache, weil Du einen guten Menßen un guten Fißgenosse for mich gewaren west. -  Nej, - nej, -  nur man Deine Grogsen haben mich so gut gesmeckt." -   Un dorbi hett he vergneugt smüstert. - 
 
Op ´n Trügweg heff ick so dacht, - mien Anstelleree mit dat slechte Geweten kann ick nu woll loten. 
De Tied un dat Vergeeten heelt de meisten Undöög, - un  woll ok mol Unrecht. - 
Ober dat woll man bloß aff un an. -