Jo. - de hett dat hier in Willemsborg geben - un nich so knapp.  Dat wär in ´n letzten Krieg - un in de Johren dorno.  - Dorgegen is dat nu hier jo richdig scheun.  So scheun as Wiehnachen un Pingsten op een Sünndag. - Ok wenn de Lüüd hüt schimpt öber dütt un öber dat. - Quarkbüdels givt dat to alle Tieden, - de mutt dat jo geben, ansünsten ward jo nix anners. -
Nu givt dat hier un hüt noch Minschen, de düsse düstern Tieden in Willemsborg noch belevt hebt un de dat Schimpen von hüt woll heurt, ober nich mitmokt.  Se hebt eenfach ´n annere Sicht vun dat,  wat gode un wat slechte Tieden sünd.  Ober toheurn, - toheurn sull man jüm woll mol - wenn se vertellt. - Wenn dat Toheurn hüt ok so ´n beten ut de Mod kommen is - un männicheen´ so ankümmt, wat dat keeneen helpt, - schoden deiht dat Toheurn woll ok nich. - -
So is Willemsborg hüt jo ganz wat anneres. - Gas, Strom un Woter is in jede Wohnung.  Un wenn een hüt nich arbeiten kann oder nich will, kann he sick liekers frische Rundstück, Beer un Toback an jede Eck keupen. -
Nu käm jo - domols in ´n Krieg - dat Gas, de Strom un dat Woter nich jümmers ut de Wand. - Ok männigmol ´n poor Dog nich,  wiel se dat vör ´n Krieg bruken müssen oder de Bombenschoden an de Leitungen noch nich wedder heel wär.- Un arbeiten müß jedereen för düssen bleudsinnigen Krieg.  Keen nich arbeiten wull, de müß in ´n Knast.  Arbeiten müß jedereen ok wegen de Korten för Eetworen.  Dat wären Ratschonen, dor kunnst meist nich von Leben - un woll ok nich von starben. Geld gäv dat för de Arbeit ok,  man dor kunnst du di nix för keupen, - dat gäv jo ok nix.  
Un op Neehoff hebt ´n poor Tanks von de groten Eulkokers brennt un de swatte Sott hett sick öberall in Willemsborg affsett´, - op jeden Balkon, - op jedes greune Blatt - un woll ok op jede Seel´. - 
`N poor mol de Woch kämen wedder Flegers öber de Nordsee - un smeten jümmer Phosphor un Sprengbomben op unsere Lüd un jümmer Hüs.-   Jeder hett alle neeslang Dackpannen brukt oder Papp, üm de Fenster dichttonogeln, wiel dat de Krom dörch den Druck von de Bomben oder von de Luftminen wedder wegflogen wär. -
Uns´n Güterbohnhof, - de domols de gröttste vun Europa wär - harrn se  in ´t Viseer. -  Un de Elvbrüchen ok - un all de Willemsborger Industrie. -  
Ober de Affi op de Peute, de hebt se schont. Wenn dor Bomben rinfulln sünd, denn gäv dat in England för de Piloten eenen op ´n Deckel, denn tein Perzent von de Affi hett domols de engelsche Keunigin geheurt. - Un wi hebt uns jümmers wunnert, wat de groten Nazis sick dor üm de "Luftschutzwache" reten hebt. - Ober Angst hebt wi domols jo all´hatt, -  ok üm unse Dieken.  De Bomben hebt bi Hochwoter de Dieken ober nich dropen. Dat wär denn woll dat gröttste Unglück för Willemsborg worden. - 
Ok veele Scheep hebt se dropen.  Meist sünd de full lopen un ünnergohn, - ober ok utbrennt un den wegsackt. -  Un wat all in un op dat Woter swömmt hett  . . . -
"Jüst hier hett een Wohnschipp twee Dog brennt.  Dat wär so heet, - wi kunn´n dor mit nix ran, un den is dat ünnergohn - un dat Füer wär ut." -  
Dat alln´s vertell de ole Jan Kiekut. - He sät op de Bank achter den Wilhelmsborger Wotertorm, - dor wo de Veringkonol üm de Eck no de Ole Slüs geiht. 
Bit hierher kunn he mit sien´n Stock von ´n Reinstorfweg grod noch lopen. - Bi em harrn sick ´n poor Jungkerls hinsett. - De wärn nu so old as Jan domols. - 
Se harn em een Dos Beer anboden - un Jan wär in ´t Snacken kommen un hett jümm dütt all vertellt. - 
"Alter, - hast Du hier etwa immer gelebt ?"
"Ober jo doch, - un ok geern. - Ick bün in de Fährstroot to School gohn un wär eenunveerdig Johr bi Haltermann. An ´n Vogelhüttendiek öber de Slachteree von Waßmund bün ick utbombt - un heff denn in de Zeidlerstroot wohnt.  Nu bün ick op ´t  Olendeel - in ´n Reinstorfweg"- sä he. 
Un den frogt he, wat jüm den dat so geiht - un wat se den so mokt. -
"Man - Alter, - wir hängen rum. -  Keiner macht uns Freizeitangebote und kümmert sich um uns ! - Hier is Null Äkschen ! - Das ist vielleicht ein Scheißstadtteil, dieses Wilhelmsburg !" - -
Dor hett Jan jüm ´n Ogenblick bestött ankeeken. - 
Denn sä he, - dat nu Obendbrotstiet is - un dat he nu los mutt, ans krigt he nix mehr aff. 
As he ünner de groten Linnenbäum in de Bonifaciusstroot güng un he bi de Jungkerls ut de Sicht wär, - hebt se öber eenanner den Kopp schütt´.-
Verstohn hebt se sick nu woll nich.  Ok nich doröber, wat dat sünd - düstere Tieden. Ober se hebt sick toheurt - un dat is doch ok all wat,  - in düsse Tieden. -